Non-ablative Lasers for Stretch Marks


Niet-ablatieve lasers voor striae

Luciana Archetti Conrado, Melina Kichler, Priscilla Spina en Isis Suga Veronez São Paulo, SP, Brazilië

Samenvatting

Striae distensae (SD) of striae, een veelvoorkomende huidaandoening, veroorzaken geen ernstige medische problemen; ze kunnen echter wel aanzienlijke psychische last geven aan getroffenen. Het zijn dermatologische laesies, meestal asymptomatisch, die vaak ontstaan als gevolg van mechanische belasting, bepaalde endocriene aandoeningen, zwangerschap (striae gravidarum) of langdurige blootstelling aan steroïden. In het begin kunnen ze erythemateus zijn (striae rubra), maar na verloop van tijd worden ze atrofisch met een witte kleur (striae alba). Hoewel er geen "gouden standaard" behandeling is voor striae, zijn er verschillende laserparameters onderzocht, alleen of in combinatie met andere behandelmethoden. Door de jaren heen hebben niet-ablatieve fractionele lasers goede klinische resultaten laten zien en zijn ze erg populair geworden, vooral omdat ze goed worden verdragen en veilig zijn, zelfs bij patiënten met hogere huidtypes (IV–V). Post-inflammatoire hyperpigmentatie is de meest voorkomende complicatie; deze is in de meeste gevallen echter van voorbijgaande aard en de incidentie is lager dan bij ablatieve lasers. Dit hoofdstuk bespreekt het gebruik van niet-ablatieve lasers voor de behandeling van SD.

Trefwoorden  Striae distensaeStriaeStriae rubraStriae albaNiet-ablatieve fractionele laserAblatieve fractionele laserIntens gepulseerd lichtGepulseerde kleurstoflaserFotothermolyse

Inleiding

Striae distensae (SD), ook wel bekend als striae, striae atrophicans of striae gravidarum, zijn veelvoorkomende huidlaesies die een aanzienlijke psychische belasting kunnen vormen voor patiënten. Ze werden voor het eerst histologisch beschreven in 1889 door Troisier en Menetrier en vormen tot op heden nog steeds een uitdaging op het gebied van behandeling en preventie (Troisier en Menetrier 1889). Striae distensae zijn dermatologische laesies die vaak ontstaan als gevolg van mechanische belasting (snelle gewichtsverandering, puberteit, zwangerschap), bepaalde endocriene aandoeningen (zoals het syndroom van Cushing en het syndroom van Marfan) of langdurige blootstelling aan medicijnen zoals steroïden, zowel topisch als systemisch (Hexsel et al. 2012).

Het lijkt erop dat tieners de groep vormen met het hoogste risico op het ontwikkelen van ernstige striae distensae (Atwal et al. 2006). De prevalentie verschilt tussen groepen adolescenten, zwangere vrouwen en mensen met obesitas en varieert van 43% tot 88% bij zwangere vrouwen en van 6% tot 86% bij adolescenten. Bij personen met obesitas wordt een prevalentie van 43% gerapporteerd (Al-Himdani et al. 2014). Elbuluk et al. namen interraciale verschillen waar in de ernst van SD en concludeerden dat Afro-Amerikaanse vrouwen ernstiger werden getroffen dan blanke vrouwen binnen dezelfde geografische regio (Elbuluk et al. 2009). De auteurs merkten echter ook op dat er een verschil was in body mass index en rookgedrag tussen de twee groepen, wat erop kan wijzen dat ook andere factoren dan ras een rol spelen (Al-Himdani et al. 2014).

De aangedane anatomische regio's kunnen variëren afhankelijk van geslacht en leeftijd. Bij adolescente mannen zijn meestal de onderrug en knieën aangedaan, terwijl bij vrouwelijke proefpersonen vaker de dijen en kuiten zijn betrokken. Striae gravidarum komen voor bij meer dan 70% van de zwangere vrouwen en worden vaak aangetroffen op de buik en borsten, waarbij ze zich meestal ontwikkelen na de 24e week van de zwangerschap (Atwal et al. 2006; Al-Himdani et al. 2014). Ze hebben de neiging symmetrisch en bilateraal te verschijnen (Hanauer et al. 2011) en zijn meestal asymptomatisch, maar in de vroege stadia kunnen ze enige jeuk veroorzaken (Hexsel en Dal’Forno 2013).

Striae distensae zijn lineaire atrofische littekens, die zich in het begin meestal presenteren als erythemateuze laesies (striae rubra), maar ze kunnen ook verschillende kleuren hebben zoals paars en blauw, waarna ze na verloop van tijd atrofisch en hypogepigmenteerd worden en een witte kleur krijgen (striae alba) (Alves et al. 2015; Malekzad et al. 2014). Hermanns en Piérard beschreven twee extra soorten SD, striae nigrae en striae caerulea, die voorkomen bij mensen met een donkere huid door verhoogde melanisatie (Hermanns en Piérard 2006). De kleur van SD is gerelateerd aan het ontwikkelingsstadium en aan mechanobiologische invloeden op melanocyten (Al-Himdani et al. 2014).

Pathogenese

Een positieve familiegeschiedenis is een belangrijke risicofactor. Bij adolescenten worden ook de body mass index, obesitas in de kindertijd, seborroe en atopische dermatitis gerapporteerd als factoren die de ontwikkeling van SD beïnvloeden. Aan de andere kant kunnen risicofactoren bij zwangere vrouwen constitutioneel of zwangerschapsgerelateerd zijn. Constitutionele factoren zijn onder andere de leeftijd van de moeder, roken en de body mass index. Jongere vrouwen hebben meer kans om SD te ontwikkelen, wat wijst op een constitutioneel verschil in het rekvermogen van de huid. Zwangerschapsgerelateerde factoren zoals geboortegewicht, zwangerschapsduur, gewichtstoename en polyhydramnion ondersteunen de theorie dat veranderingen die gepaard gaan met zwangerschap een rol kunnen spelen bij de ontwikkeling van SD. Andere risicofactoren zijn onder andere medische aandoeningen zoals het syndroom van Marfan, het syndroom van Cushing, anorexia nervosa, buiktyfus, acuut reuma, chronische leverziekte, chirurgie en medicijnen zoals systemische en topische corticosteroïden, hiv-therapie, chemotherapie, tuberculosebehandeling, anticonceptiva en neuroleptica (Al-Himdani et al. 2014).

De pathogenese van striae is nog onbekend, maar houdt waarschijnlijk verband met veranderingen in de componenten van de extracellulaire matrix, waaronder fibrilline, elastine en collageen (Singh en Kumar 2005). Er zijn drie belangrijke theorieën beschreven met betrekking tot de vorming van SD: mechanische rekking van de huid, hormonale veranderingen en aangeboren structurele verstoring van het integument. Mechanische rekking van de huid wordt gepostuleerd vanwege het feit dat SD loodrecht staan op de rekrichting van de huid. Men denkt dat hormonale veranderingen in adrenocorticotroop hormoon en cortisol de fibroblastactiviteit bevorderen, wat leidt tot verhoogd eiwitkatabolisme en daardoor tot minder afzetting van collageen in de dermale matrix (Al-Himdani et al. 2014; Khater et al. 2016).

Men denkt ook dat zwangerschapsgerelateerde hormonen de vorming van SD beïnvloeden. Cordeiro et al. beschreven verhoogde aantallen oestrogeen- en androgeenreceptoren in de huid met SD in vergelijking met normale huid (Cordeiro et al. 2010). Er werden lagere serumrelaxinespiegels aangetoond bij zwangere vrouwen met SD in vergelijking met vrouwen zonder SD bij 36 weken zwangerschap. SD kan ook veranderde genexpressie vertonen, vergelijkbaar met keloïd en sclerodermie, waarvan wordt gedacht dat ze ontstaan door verstoorde genexpressie van de extracellulaire matrix (Al-Himdani et al. 2014).

Striae rubra en alba zijn verschillende vormen van SD. Hun onderscheid heeft therapeutische implicaties (Al-Himdani et al. 2014). Gewoonlijk rijpt de laesie in verschillende stappen van rubra naar alba, vergelijkbaar met het wondherstelmechanisme, van verwonding tot littekenvorming (Ryu et al. 2013; Ud-Din et al. 2016). In de vroege ontwikkeling van de laesie is er sprake van diepe en oppervlakkige perivasculaire lymfocytische infiltratie met oedeem, vasculaire ectasie en mogelijke angiogenese (Alves et al. 2015; Ryu et al. 2013). Bij elektronenmicroscopie kunnen vroege histologische veranderingen in de dermis worden waargenomen door degranulatie van mestcellen en activering van macrofagen met afgifte van enzymen zoals elastasen, wat leidt tot elastolyse van de middeldermis (Sheu et al. 1991). De ontsteking verdwijnt na verloop van tijd, maar collageenbundels in de reticulaire dermis rekken parallel aan de huid, wat resulteert in afvlakking van de epidermis en verlenging van de retelijsten, afwezigheid van haarzakjes en vermindering van melanocyten wat leidt tot leukoderma, gevolgd door verlies van collageen en elastische vezels in de substructuren (Al-Himdani et al. 2014; Ryu et al. 2013).

Therapeutische beoordeling

Vanwege de prevalentie van SD en de impact ervan op de kwaliteit van leven van patiënten is er een grote vraag naar een betrouwbare behandeloptie.

Hoewel er geen "gouden standaard" behandeling is voor striae, zijn er verschillende behandelmethoden uitgeprobeerd. Het resultaat hangt niet alleen af van het type SD, maar ook van het Fitzpatrick-huidtype van de patiënt, aangezien de meeste bijwerkingen, met name bij laserbehandeling, optreden bij patiënten met een donkerder huidtype (Al-Himdani et al. 2014).

Er zijn verschillende behandelopties beschreven in de literatuur, waaronder topische middelen, zuurpeelingen, microdermabrasie, radiofrequentie, needling en laser- en lichttherapieën.

Van topische middelen zoals tretinoïne wordt gedacht dat ze werken door hun affiniteit voor fibroblasten en inductie van collageensynthese; ze hebben een goede werkzaamheid bij striae rubra, maar een slechte en onvoorspelbare respons bij striae alba. Daarom bieden ze slechts een bescheiden voordeel in de vroege stadia van het ziekteverloop. Topische crèmes, lotions en zalven worden vooral gebruikt bij zwangere vrouwen met een risico op het ontwikkelen van SD, maar volgens een Cochrane-review uit 2012 is er geen statistisch significant bewijs om het gebruik ervan ter preventie van SD te ondersteunen (Brennan et al. 2012). Behandelingen met zuurpeelingen, zoals glycolzuur en trichloorazijnzuur, zouden werken door de collageensynthese te verhogen. Van microdermabrasie, een huidvernieuwingstechniek, is gerapporteerd dat het type I collageen verhoogt met een betere werkzaamheid op striae alba (Al-Himdani et al. 2014; Aldahan et al. 2016) (zie hoofdstuk "Microneedling voor transepidermale medicijnafgifte bij striae").

Behandeling met huidneedling kan mogelijk meer collageen- en elastineafzetting onder de epidermis induceren, evenals radiofrequentie in combinatie met microneedling, wat de secretie van groeifactoren kan induceren door hogere volumetrische verwarming en diepere warmtediffusie te leveren (Khater et al. 2016; Ryu et al. 2013). De klinische resultaten van al deze behandelingen zijn echter inconsistent (Aldahan et al. 2016).

Laser- en lichttherapieën bieden een verscheidenheid aan golflengten die zich kunnen richten op specifieke chromoforen bij verschillende fluenties. Dit biedt een theoretisch voordeel doordat behandelingen kunnen worden geïndividualiseerd. Sommige golflengten richten zich op bloedvaten in striae rubra om hun zichtbaarheid te verminderen, andere induceren de productie van collageen en elastine in rijpe striae. De golflengten die zijn onderzocht voor striae distensae zijn onder andere UVB, UVA, excimeerlaser (308 nm), intens gepulseerd licht (565, 590, 645, 650 nm), koperbromide (577 nm), gepulseerde kleurstoflaser (585, 595 nm), infrarood, Nd:YAG (1064 nm), diode (1450 nm), Er:Glass (1540, 1550, 1565 nm), Er:YAG (2940 nm) en CO2 (10.600 nm) (Aldahan et al. 2016).

Ablatieve fractionele lasers en intens gepulseerd licht (IPL) zijn opkomende therapieën die enig succes hebben aangetoond (Aldahan et al. 2016). Ook niet-ablatieve lasers zijn onderzocht voor de behandeling van SD.

De 308 nm excimeerlaser is een ultraviolette laser die wordt gebruikt voor de behandeling van SD, waarbij verbetering van de pigmentatie van rijpe witte striae wordt bereikt, maar studies hebben aangetoond dat deze pigmentatie slechts tijdelijk is, waardoor veel behandelsessies nodig zijn voordat significante verbetering zichtbaar is.

De gepulseerde kleurstoflaser (PDL) kan ook worden geïndiceerd. Deze wordt veel gebruikt voor de behandeling van striae rubra, omdat het doelwit de verwijde bloedvaten zijn (Aldahan et al. 2016; Al-Himdani et al. 2014). Net als de gepulseerde kleurstoflaser kan de Nd:YAG-laser worden gebruikt om striae rubra te verbeteren, maar hij heeft niet hetzelfde resultaat bij striae alba (Aldahan et al. 2016).

Intens gepulseerd licht wordt gekenmerkt door de emissie van onsamenhangend, gepulseerd, breedspectrumlicht (515–1200 nm). Het wordt gebruikt voor de behandeling van de vascularisatie van striae rubra, maar sommige studies tonen ook klinische verbetering en verhoogde dikte van collageen aan bij striae alba. Herhaalde sessies kunnen nodig zijn om de positieve effecten te behouden (Aldahan et al. 2016; Al-Himdani et al. 2014).

Er worden twee soorten fractionele lasers gebruikt bij de behandeling van striae distensae: ablatieve en niet-ablatieve. Fractionele behandeling wordt bereikt door een patroon van microscopische thermische zones (waarbij lichtenergie in het weefsel wordt afgegeven via meerdere microscopische kolommen omgeven door onbehandelde gebieden) die door de laserstralen worden geproduceerd op specifieke diepten in de dermis. Fractionele fotothermolyse stimuleert epidermale vernieuwing en hermodellering van dermaal collageen (Mattos en Jordão 2012).

Ablatieve lasers gebruiken lange golflengten om zich te richten op water in de epidermis en dermis, waardoor de cellen worden verdampt. Lasers in deze categorie die zijn onderzocht voor de behandeling van SD zijn onder andere de CO2 en Er:YAG (zie hoofdstuk "CO2-laser voor striae"). Deze technieken zorgen voor onmiddellijke huidverstrakking en induceren meer collageenstimulatie dan niet-ablatieve lasers. Daarentegen gaan niet-ablatieve fractionele apparaten gepaard met minimale bijwerkingen en hersteltijd (Aldahan et al. 2016; Alam et al. 2011; Khater 2016; Tannous 2007).

Voor de behandeling van beide soorten striae (rubra en alba) is de fractionele niet-ablatieve Er:Glass-laser (1540, 1550, 1565 nm) een van de meest gebruikte (Tabel 1) (Stotland et al. 2008; de Angelis et al. 2011; Tretti Clementoni en Lavagno 2015); er worden echter ook andere niet-ablatieve lasers gebruikt met goede resultaten. Er zijn meerdere sessies nodig (Fig. 1–3) (zie hoofdstuk "Erbiumlaser voor littekens en striae distensae").

Tabel 1 Parameters die veel worden gebruikt voor de behandeling van SD met verschillende golflengten
Laser – golflengte (nm)ParametersAantal behandelpassen
Erbiumglas – 1540Energie = 12–55 mJ; Dichtheid = 100–3202–3
Erbiumglas – 1550Energie = 12–18 J; Dichtheid = 125–2508–12
Erbiumglas – 1565Energie = 40–55 J; Dichtheid = 150–3002

De Angelis et al. behandelden SD bij 51 patiënten met huidtypes II–IV, met twee tot vier sessies lasertherapie met een tussenpoos van 4–6 weken. Van alle striae werd gerapporteerd dat ze ten minste 50% verbetering lieten zien. Histologisch werden er meer elastische vezels en neocollagenese waargenomen in de reticulaire dermis. Bijwerkingen waren voornamelijk erytheem en oedeem; acht patiënten ontwikkelden echter tijdelijke post-inflammatoire hyperpigmentatie (de Angelis et al. 2011).

Clementoni en Lavagno evalueerden de effectiviteit en veiligheid van een nieuwe niet-ablatieve fractionele 1565 nm-laser op het uiterlijk van SD. Bij alle patiënten werd goede klinische verbetering (tussen 51% en 75%) waargenomen. De gemiddelde pijn tijdens de behandeling werd over het algemeen als draaglijk bestempeld en de gemiddelde hersteltijd bedroeg 4 dagen. Onmiddellijk na de procedure werden tijdelijk erytheem en ernstig oedeem vastgesteld, maar er werden geen langdurige of ernstige bijwerkingen waargenomen. Alle patiënten merkten goede verbetering op en waren tevreden over de behandeling en de resultaten. Ze concludeerden dan ook dat behandeling met de 1565 nm-laser resulteerde in een verbeterd uiterlijk van SD op het gebied van pigmentatie, volume en textuur (Tretti Clementoni en Lavagno 2015).

Malekzad et al. bestudeerden tien patiënten met striae alba met behulp van een fluentie van 50–70 J/cm2 en rapporteerden onder andere dat één patiënt acne ontwikkelde in het behandelgebied. Helaas liet deze studie twijfelachtige resultaten zien: negen van de tien patiënten vertoonden matige of slechte verbetering (Malekzad et al. 2014).

Alves et al. rapporteerden vier patiënten met door corticosteroïden veroorzaakte striae rubra die werden behandeld met een 1540 nm Er:Glass-laser met tussenpozen van een maand. Na drie sessies had 50% duidelijke verbetering en de andere twee patiënten bereikten vergelijkbare verbetering na respectievelijk vier en zes sessies (Alves et al. 2015).

Bak et al. behandelden Aziatische patiënten, waarbij verbetering van het uiterlijk zowel klinisch als histologisch werd bereikt. Bij een biopsie na de behandeling werd een toename van de gemiddelde epidermale en dermale dikte waargenomen, met name bij striae alba (Bak et al. 2009).

Stotland behandelde 14 vrouwelijke patiënten met een 1550 nm met erbium gedoteerde vezellaser; slechts één patiënt had striae rubra, alle anderen hadden striae alba. Hij concludeerde dat er 26–50% verbetering van de pigmentatie was, met tijdelijk oedeem en erytheem bij de meeste patiënten (Stotland et al. 2008).

Guimaraes et al. bestudeerden de 1550 nm Er:Glass-laser bij tien patiënten met striae rubra van de borst, waarbij 4–8 sessies werden uitgevoerd met tussenpozen van 4 weken. Patiënten die volledige verbetering bereikten, ondergingen ten minste zes lasersessies (Guimaraes et al. 2009).

Wang et al. vergeleken de 1540 nm en 1410 nm niet-ablatieve fractionele lasers bij negen patiënten met striae op de buik. Elke patiënt onderging zes sessies, waarbij de ene helft van de buik met de ene laser werd behandeld en de andere helft met de andere. Alle proefpersonen vertoonden na de behandeling bilateraal klinische verbetering. Huidbiopsies lieten een toename van de epidermale dikte en van de dichtheid van collageen en elastine zien in vergelijking met de uitgangssituatie. De klinische en histologische verschillen tussen de twee lasers waren echter niet statistisch significant (Wang et al. 2016).

Alleen al op basis van het aantal studies is het duidelijk dat de behandeling van SD met niet-ablatieve fractionele lasers populair, veilig en goed te verdragen is door patiënten, met minimale bijwerkingen. Rijpe striae alba zijn het moeilijkst gebleken om succesvol te behandelen met fractionele lasers (Shin et al. 2011). Dit is echter ook het geval bij andere therapeutische methoden (Tannous 2007).

Post-inflammatoire hyperpigmentatie (PIH) is de meest voorkomende complicatie bij patiënten met Fitzpatrick-huidtypes IV–VI; de incidentie is echter lager in vergelijking met ablatieve lasers. Hoewel melanine de golflengten van 1540–1565 nm niet absorbeert, kunnen er toch pigmentveranderingen optreden (Sherling et al. 2010). De mate van PIH blijkt direct evenredig te zijn met zowel de energie als de dichtheid van de behandeling, waarbij dichtheid bijzonder belangrijk lijkt te zijn (Chan et al. 2007). Daarom is het belangrijk om bij deze patiënten te beginnen met conservatieve instellingen, zelfs bij het gebruik van niet-ablatieve lasers (Shah en Alam 2012).

Om de incidentie van hyperpigmentatie te verminderen, gebruiken veel dermatologen bleekcrèmes zoals hydrochinon, tretinoïne of glycolzuur (vóór en/of na de procedure). Hoewel studies niet overtuigend zijn over de vraag of deze topische middelen hyperpigmentatie kunnen voorkomen, kunnen ze effectief zijn wanneer ze postoperatief worden toegepast als onderdeel van het huidverzorgingsregime (Manuskiatti et al. 2010; Sriprachya-anunt et al. 2002). In combinatie met niet-ablatieve apparaten is het eenvoudiger om deze bleekmiddelen voor te schrijven, omdat de epidermis na de laserbehandeling intact blijft (Shah en Alam 2012).

Er zijn studies uitgevoerd die de klinische werkzaamheid vergelijken van ablatieve en niet-ablatieve fractionele fotothermolysesystemen voor de behandeling van striae distensae.

Een van deze studies vergeleek het effect van een ablatieve fractionele CO2-laser met dat van een niet-ablatieve fractionele 1550 nm erbium(ER)-glaslaser op SD bij Aziatische patiënten (Yang en Lee 2011). Hoewel CO2-laservernieuwing wellicht betere klinische verbetering belooft omdat het meer hermodellering van de dermale extracellulaire matrix kan induceren dan de niet-ablatieve laserbehandeling, slaagde deze studie er niet in om een statistisch significant verschil tussen de twee apparaten aan te tonen. De behandeling met de ablatieve fractionele CO2-laser werd echter als pijnlijker ervaren dan de behandeling met de niet-ablatieve fractionele laser en leidde tot meer post-inflammatoire hyperpigmentatie en langer aanhoudend erytheem na de behandeling (Yang en Lee 2011).

Wanneer de werkzaamheid van deze twee methoden, ablatieve versus niet-ablatieve fractionele laser, wordt vergeleken voor het alba-type van striae distensae, wordt bij beide lasertypes slechte klinische verbetering waargenomen. Daarentegen hebben beide laserbehandelingen matig succes bij de behandeling van onrijpe striae distensae (rubra-type) (Gungor et al. 2014).

Helaas zijn er enkele beperkingen bij het vergelijken van lasertechnieken vanwege verschillen tussen studieprotocollen. Parameters zoals fluentie, pulsduur en vlekgrootte verschillen tussen veel apparaten, waardoor vergelijking erg moeilijk is. Behandelingsintervallen en het aantal sessies zijn ook belangrijke variabelen waarmee rekening moet worden gehouden (Aldahan et al. 2016).

Wij hebben goede resultaten behaald met erbiumglas 1540 nm voor de behandeling van SD, voornamelijk voor SD rubra. Veelgebruikte parameters zijn een fluentie van 70 mJ/cm2, een pulsduur van 15 ms en drie sessies (Fig. 1, 2 en 3).

Striae rubra op de rechterdij, vóór en na drie sessies met een 1540 nm niet-ablatieve erbiumglaslaser bij een fluentie van 70 millijoule per vierkante centimeter en een pulsduur van 15 ms
Fig. 1 Niet-ablatieve laser (erbiumglas 1540 nm), fluentie 70 mJ/cm2, pulsduur 15 ms, voor SD rubra op de rechterdij vóór en na drie sessies
Striae rubra op de linkerdij, vóór en na drie sessies met een 1540 nm niet-ablatieve erbiumglaslaser bij een fluentie van 70 millijoule per vierkante centimeter en een pulsduur van 15 ms
Fig. 2 Niet-ablatieve laser (erbiumglas 1540 nm), fluentie 70 mJ/cm2, pulsduur 15 ms, voor SD rubra op de linkerdij vóór en na drie sessies
Striae rubra op de linkerarm, vóór en na drie sessies met een 1540 nm niet-ablatieve erbiumglaslaser bij een fluentie van 70 millijoule per vierkante centimeter en een pulsduur van 15 ms
Fig. 3 Niet-ablatieve laser (erbiumglas 1540 nm), fluentie 70 mJ/cm2, pulsduur 15 ms, voor SD rubra op de linkerarm vóór en na drie sessies

Conclusie

Er zijn verschillende laserparameters onderzocht, alleen of in combinatie met andere methoden voor de behandeling van SD, zoals topische middelen (retinoïnezuur en glycolzuur), chemische en mechanische peelingen (microdermabrasie), intradermotherapie, radiofrequentie, gepulseerde kleurstoflaser en intens gepulseerd licht. Hoewel er geen "gouden standaard" behandeling is voor striae, wordt de behandeling van SD met niet-ablatieve fractionele lasers steeds populairder, vooral omdat deze benadering over het algemeen veilig is, zelfs bij hogere huidtypes. De behandeling wordt ook goed verdragen door patiënten, met weinig bijwerkingen (minder korstvorming, erytheem en oedeem) en een snelle genezingstijd.

Striae rubra zijn veel beter geschikt voor laser- en lichttherapie, waarschijnlijk vanwege hun overheersende vasculaire componenten. SD rubra kan met succes worden behandeld met niet-ablatieve fractionele lasers, maar ook met niet-ablatieve, niet-fractionele lasers zoals de Nd:YAG, gepulseerde kleurstoflaser en intens gepulseerd licht. Post-inflammatoire hyperpigmentatie is de meest voorkomende complicatie; deze is in de meeste gevallen echter van voorbijgaande aard en de incidentie is lager dan bij ablatieve lasers.

Combinatietherapieën kunnen de toekomst zijn voor de behandeling van SD; om nadere conclusies te kunnen trekken, is het echter noodzakelijk om studieprotocollen te standaardiseren, met een groter aantal patiënten en langetermijnfollow-up.

Kruisverwijzingen

  • Erbiumlaser voor littekens en striae distensae
  • Microneedling voor transepidermale medicijnafgifte bij striae
  • CO2-laser voor striae

Kernboodschappen

  1. Striae distensae kunnen worden veroorzaakt door mechanische belasting, endocriene aandoeningen, zwangerschap of langdurige blootstelling aan steroïden.
  2. Ze kunnen rubra of alba zijn.
  3. De pathogenese is nog onbekend, maar houdt waarschijnlijk verband met veranderingen in de componenten van de extracellulaire matrix, waaronder fibrilline, elastine en collageen.
  4. Er is geen "gouden standaard" behandeling, maar behandeling met niet-ablatieve fractionele lasers wordt steeds populairder, omdat deze veilig kan worden gebruikt door patiënten met hogere huidtypes.
  5. Er worden betere resultaten behaald bij de behandeling van SD rubra.
  6. Post-inflammatoire hyperpigmentatie is de meest voorkomende complicatie, maar is meestal van voorbijgaande aard en komt minder vaak voor dan bij ablatieve lasers.

Referenties

Alam M, Dover JS, Arndt KA. To ablate or not: a proposal regarding nomenclature. J Am Acad Dermatol. 2011;64(6):1170–4.

Aldahan AS, Shah VV, Mlacker S, et al. Laser and light treatments for striae distensae: a comprehensive review of the literature. Am J Clin Dermatol. 2016;17(3):239–56. doi:10.1007/s40257-016-0182-8.

Al-Himdani S, Ud-Din S, Gilmore S, Bayat A. Striae distensae: a comprehensive review and evidence-based evaluation of prophylaxis and treatment. Br J Dermatol. 2014;170:527–47.

Alves RO, Boin MFC, Crocco EI. Striae after topical corticosteroid: treatment with nonablative fractional laser 1540 nm. J Cosmet Laser Ther. 2015;17:143–7, early online 1–5.

Atwal GS, Manku LK, Griffiths CE, Polson DW. Striae gravidarum in primiparae. Br J Dermatol. 2006;155:965–9.

Bak H, Kim BJ, Lee WJ, Bang JS, Lee SY, Choi JH, et al. Treatment of striae distensae with fractional photothermolysis. Dermatol Surg. 2009;35(8):1215–20.

Brennan M, Young G, Devane D, et al. Topical preparations for preventing stretch marks in pregnancy. Cochrane Database Syst Rev. 2012;11:CD000066.

Chan HH, Manstein D, Yu CS, Shek S, Kono T, Wei WI. The prevalence and risk factors of post-inflammatory hyperpigmentation after fractional resurfacing in Asians. Lasers Surg Med. 2007;39(5):381–5.

Cordeiro RC, Zecchin KG, de Moraes AM. Expression of estrogen, androgen and glucocorticoid receptors in recent striae distensae. Int J Dermatol. 2010;49:30–2.

de Angelis F, Kolesnikova L, Renato F, Liguori G. Fractional nonablative 1540-nm laser treatment of striae distensae in Fitzpatrick skin types II to IV: clinical and histological results. Aesthet Surg J. 2011;31(4):411–9.

Elbuluk N, Kang S, Hamilton T. Differences in clinical features and risk factors for striae distensae in African American and white women. J Am Acad Dermatol. 2009;60(3 suppl 1):60–2.

Guimaraes PA, Haddad A, Neto MS, Lage FC, Ferreira LM. Striae distensae after breast augmentation: treatment using the nonablative fractionated 1550 nm erbium glass laser. Plast Reconstr Surg. 2009;35(8):1212–20.

Güngör S, Sayilgan T, Gökdemir G, Ozcan D. Evaluation of an ablative and non-ablative laser procedure in the treatment of striae distensae. Indian J Dermatol Venereol Leprol. 2014;80(5):409–12. doi:10.4103/0378-6323.140296.

Hanauer L, Azulay MM, Azulay DR. Atrophic skin diseases and sclerotic. In: Azulay RD, Azulay DR, Azulay, editors. Azulay dermatology, 5th ed. Rio de Janeiro: Guanabara Koogan; 2011. p. 162–69.

Hermanns JF, Piérard GE. High-resolution epiluminescence colorimetry of striae distensae. J Eur Acad Dermatol Venereol. 2006;20:282–7.

Hexsel D, Hexsel CL, Dini TD. Treatment of cellulite and stretch marks. In: Kadunc B, Palermo E, Addor F, Metsavaht L, Rabello L, Mattos R, Martins S, editors. Treaty of dermatologic surgery and laser cosmiatria of the Brazilian Society of Dermatology. Brazil; 2012. p. 416–24.

Hexsel DM, Dal’Forno T. Stretch. In: Azulay L, Hanauer L, Leal F, Azulay DR, Bonalumi A, editors. Atlas of dermatology: symptomatology and diagnosis. Brazil; 2013. p. 393–95.

Khater MH, Khattab FM, Abdelhalim MR. Treatment of striae distensae with needling therapy versus CO2 fractional laser. J Cosmet Laser Ther. 2016;18(2):75–9.

Malekzad F, Shakoei S, Ayatollahi A, Hejazi S. The safety and efficacy of the 1540 nm non-ablative fractional XD probe of the StarLux 500 device in the treatment of striae alba: before–after study. J Lasers Med Sci. 2014;5(4):194–8.

Manuskiatti W, Triwongwaranat D, Varothai S, Eimpunth S, Wanitphakdeedecha R. Efficacy and safety of a carbon-dioxide ablative fractional resurfacing device for treatment of atrophic acne scars in Asians. J Am Acad Dermatol. 2010;63(2):274–83.

Mattos R, Jordão JM. Fractional non-ablative lasers in rejuvenation. In: Kadunc B, Palermo E, Addor F, Metsavaht L, Rabello L, Mattos R, Martins S, editors. Treaty of dermatologic surgery and laser cosmiatria of the Brazilian Society of Dermatology. Brazil; 2012. p. 763–70.

Ryu HW, Kim SA, Jung HA, Ryoo YW, Lee KS, Cho JW. Clinical improvement of striae distensae in Korean patients using a combination of fractionated microneedle radiofrequency and fractional carbon dioxide laser. Dermatol Surg. 2013;39:1452–8.

Shah S, Alam M. Laser resurfacing pearls. Semin Plast Surg. 2012;26(3):131–6. doi:10.1055/s-0032-1329417.

Sherling M, Friedman PM, Adrian R, et al. Consensus recommendations on the use of an erbium-doped 1,550-nm fractionated laser and its applications in dermatologic laser surgery. Dermatol Surg. 2010;36(4):461–9.

Sheu HM, Yu HS, Chang CH. Mast cell degranulation and elastolysis in the early stage of striae distensae. J Cutan Pathol. 1991;18(6):410–6.

Shin JU, Roh MR, Rah DK, Ae NK, Suh H, Chung KY. The effect of succinylated atelocollagen and ablative fractional resurfacing laser on striae distensae. J Dermatolog Treat. 2011;22(2):113–21.

Singh G, Kumar LP. Striae distensae. Indian J Dermatol Venereol Leprol [serial online] 2005; [cited 2016 Mar 27]; 71:370–2. Available from: http://www.ijdvl.com/text.asp?2005/71/5/370/16800-.

Sriprachya-anunt S, Marchell NL, Fitzpatrick RE, Goldman MP, Rostan EF. Facial resurfacing in patients with Fitzpatrick skin type IV. Lasers Surg Med. 2002;30(2):86–92.

Stotland M, Chapas AM, Brightman L, Sukal S, Hale E, Karen J, et al. The safety and efficacy of fractional photothermolysis for the correction of striae distensae. J Drugs Dermatol. 2008;7(9):857–61.

Tannous Z. Fractional resurfacing. Clin Dermatol. 2007;25(5):480–6.

Tretti Clementoni M, Lavagno R. A novel 1565 nm non-ablative fractional device for stretch marks: a preliminary report. J Cosmet Laser Ther. 2015;17(3):148–55.

Troisier E, Menetrier P. Histologie des vergetures. Ann Gynecol. 1889;31:206.

Ud-Din S, McGeorge D, Bayat A. Topical management of striae distensae (stretch marks): prevention and therapy of striae rubrae and albae. J Eur Acad Dermatol Venereol. 2016;30:211–22. doi:10.1111/jdv.13223.

Yang YJ, Lee G-Y. Treatment of striae distensae with nonablative fractional laser versus ablative CO2 fractional laser: a randomized controlled trial. Ann Dermatol. 2011;23(4):481–9. doi:10.5021/ad.2011.23.4.481.

Wang K, Ross N, Osley K, Sahu J, Saedi N. Evaluation of 1540 nm and 1410 nm nonablative fractionated laser for the treatment of striae. Dermatol Surg. 2016;42:225–31.

This site uses cookies

We use cookies to collect information about how you use this site. We use this information to make the website work as well as possible and improve our services.