Laser Lipolysis
Laserlipolyse
Paula Amendola Bellotti Schwartz de Azevedo Braziliaanse Vereniging voor Dermatologie en Braziliaanse Vereniging voor Dermatologische Chirurgie, Rio de Janeiro, Brazilië Bianca Bretas de Macedo Silva Braziliaanse Vereniging voor Dermatologie, Rio de Janeiro, Brazilië Leticia Almeida Silva Braziliaanse Vereniging voor Laser in Geneeskunde en Chirurgie, Avenida Afranio de Melo Franco, 141/3 Andar – Leblon, Rio de Janeiro, RJ, Brazilië
Samenvatting
Onderzoek naar de directe werking van laser op vet begon in 1992. Twee jaar later werd het eerste onderzoek naar laserlipolyse uitgevoerd. Deze methode werd in oktober 2006 goedgekeurd door de FDA. Laserlipolyse is een minimaal invasieve procedure voor de behandeling van gelokaliseerd vet, waarbij de gezichts- en lichaamscontour en huidverslapping worden verbeterd. Het bestaat uit de toepassing van laser direct op het vetweefsel, gebaseerd op het principe van selectieve fotothermolyse. Deze methode heeft het voordeel minder traumatisch te zijn; het veroorzaakt minder bloedingen, pijn, ecchymose en oedeem, en minimaliseert bijwerkingen en complicaties. De hersteltijd na de operatie is korter in vergelijking met conventionele liposuctie. Er wordt neocollagenese geïnduceerd, wat leidt tot huidretractie. Indicaties zijn onder andere het submentale gebied, de armen, de buik, de flanken, de binnenzijde van de dijen, de knieën en de ellebogen. Patiënten met onregelmatigheden na eerdere liposuctie of andere operaties zijn ook uitstekende kandidaten. Voor gebieden met meer vezelig weefsel, zoals de mannelijke borst (gynaecomastie), flanken en rug, kan laserlipolyse de enige optie zijn. Recente artikelen beschrijven het gebruik van laserlipolyse voor de behandeling van lipomen, aangezien conventionele chirurgie bij de behandeling van laesies groter dan 10 cm kan leiden tot ontsierende littekens. Andere twijfelachtige indicaties zijn axillaire hyperhidrose en cellulite. Er zijn geen specifieke contra-indicaties. Complicaties zijn zeldzaam en wanneer ze optreden, zijn ze niet specifiek voor de laser.
Trefwoorden LaserlipolyseVetGelokaliseerd vetLichaamscontourHuidverslappingHuidretractieCelluliteLiposuctieNeocollageneseSubmentaalGynaecomastie
Inleiding
In 1992 was Apfelberg de eerste die de directe werking van laser op vet beschreef. Twee jaar later voerden hij en zijn medewerkers het eerste onderzoek naar laserlipolyse uit. Het voordeel ervan werd echter niet significant aangetoond. Deze apparatuur werd niet goedgekeurd door de FDA en het bedrijf Heraeus Lasersonics stopte met de technologie (Apfelberg et al. 1994).
Het eerste onderzoek dat het effect van laser op vet, evenals op de dermis, bloedvaten en apocriene en eccriene klieren aantoonde, werd tussen 2002 en 2003 beschreven door Bluggerman, Schavelzon en Goldman, die het concept van gepulseerde laser voor laserlipolyse introduceerden (Apfelberg et al. 1994).
In 2003 bevestigde Badin deze bevindingen in een onderzoek met de titel “Laserlipolyse: verslapping onder controle”. De auteur toonde de histologische veranderingen aan na de thermische laserbeschadiging. Het membraan van de adipocyten werd gescheurd, bloedvaten werden gecoaguleerd en collageen werd gereorganiseerd. Deze histologische veranderingen werden gecorreleerd met de klinische waarneming van vermindering van vetophoping, ecchymose, bloedverlies en verbetering van verslapping. Badin concludeerde dat laserlipolyse minder traumatisch was door de kleinere diameter van de canule en dat dit type laser, Nd:YAG, een weefselreactie veroorzaakte die leidde tot huidretractie (Badin et al. 2002).
In een vervolgonderzoek uitgevoerd door Goldman werden 1734 patiënten behandeld, waaronder 313 mannen en 1421 vrouwen in de leeftijd van 15 tot 78 jaar. In deze groep werden ook minder bloedverlies en ecchymose, verbetering van het postoperatieve comfort en een betere effectiviteit van vetvermindering in dichtere gebieden zoals bijvoorbeeld gynaecomastie vastgelegd (Kim en Geronemus 2006).
In 2006 werd in een onderzoek van Kim en Geronemus gebruikgemaakt van magnetische resonantie om het volume van de vetvermindering na laserlipolyse te evalueren. Zeventien procent van de patiënten bereikte een vermindering van het vetvolume die werd vastgelegd met behulp van magnetische resonantiebeeldvorming, en 37% merkte al na slechts 3 maanden verbetering, een snelle hersteltijd en goede huidretractie (Kim en Geronemus 2006).
In ditzelfde jaar keurde de FDA de eerste apparatuur voor laserlipolyse goed, een Nd:YAG-laser van 6 W (geproduceerd door DEKA en gedistribueerd door Cynosure, Westfort, Massachusetts). Kort daarna kwamen verschillende apparaten met verschillende golflengten op de markt (Tabel 1).
| Handelsnaam | Golflengte (nm) | Lasertype |
|---|---|---|
| SmartLipo (Cynosure, Westfort, MA), FDA-goedkeuring 2006 | 1064/1320 | Nd:YAG |
| ProLipo (Sciton, Palo Alto, CA), FDA-goedkeuring 2007 | 1064/1319 | Nd:YAG |
| CoolLipo (CoolTouch, Roseville, CA), FDA-goedkeuring 2008 | 1320 | Nd:YAG |
| LipoLite (Syneron, Yokneam, Israël), FDA-goedkeuring 2008 | 1064 | Nd:YAG |
| SlimLipo (Palomar, Burlington, MA), FDA-goedkeuring 2008 | 924/975 | Diode |
In 2007 beschreven Morton et al. een wiskundig model waarin apparatuur met een 980 nm diodelaser werd vergeleken met een 1064 nm Nd:YAG. Dit onderzoek suggereerde dat ongeacht de golflengte, de verwarming de werkelijke oorzaak was van de lipolyse en huidcontractie. Ze vermeldden dat de interne temperatuur die nodig is om contractie te bereiken, varieert van 48 °C tot 50 °C (118–122 °F) (Morton 2008).
In 2008 bestudeerden McBean en Katz apparatuur die twee golflengten combineerde, 1064 en 1320 nm, namelijk de SmartLipo®. De doelstellingen van het onderzoek waren het beoordelen van de veiligheid voor de huid en de effectiviteit. Het effect van huidretractie werd vastgelegd door middel van fotografische documentatie en metingen, evenals door histologische onderzoeken en elektronenmicroscopie, die neocollagenese aantoonden. Dit was het eerste onderzoek dat de klinische effecten van huidretractie veroorzaakt door laserlipolyse aantoonde, met objectieve metingen die werden bewezen door elektronenmicroscopie (McBean en Katz 2009).
In ditzelfde jaar bracht Palomar het Aspire™-platform (SlimLipo®) op de markt, een diodelaser met twee selectieve en veilige golflengten: de 924 nm voor vetcellen en de 975 nm, met een grotere selectiviteit voor water in het bindweefsel, die huidretractie bevordert (McBean en Katz 2009).
Tegenwoordig is het duidelijk dat laserlipolyse vet vloeibaar maakt en de hermodellering van collageenvezels bevordert, waardoor verslapping wordt verbeterd. Momenteel is nieuw onderzoek gericht op het standaardiseren van methoden om de resultaten, veiligheid en werkzaamheid te optimaliseren.
Laserlipolyse is een nieuwe techniek, een minimaal invasieve procedure voor de behandeling van gelokaliseerd vet en verslapping, waarbij de gezichts- en lichaamscontour wordt verbeterd. Het bestaat uit de toepassing van laser direct op het vetweefsel, gebaseerd op het principe van selectieve fotothermolyse. Deze methode heeft het voordeel minder traumatisch te zijn en minder bloedingen te veroorzaken, waardoor de postoperatieve hersteltijd korter is in vergelijking met conventionele liposuctie.
Sinds de goedkeuring door de FDA in oktober 2006 hebben onderzoeken de vroege klinische waarneming van vermindering van vetweefsel, snel herstel en verbetering van verslapping bevestigd.
Goldman stelde voor dat twee eigenschappen moeten worden overwogen om de effectiviteit van laserlipolyse te bepalen: de golflengte en de gebruikte energie. Volgens de theorie van selectieve fotothermolyse absorberen deze chromoforen (vet, collageen en bloedvaten) de laserenergie bij voorkeur op basis van de specifieke absorptiecoëfficiënt, afhankelijk van de golflengte. Veel golflengten, waaronder 924, 968, 980, 1064, 1319, 1320, 1344 en 1440 nm, zijn beoordeeld op hun interactie met deze chromoforen. Veel auteurs suggereren dat bepaalde golflengten effectiever zijn voor lipolyse (DiBernardo et al. 2009).
Parlette en Kaminer stelden vast dat de golflengte van 924 nm een hogere selectiviteit heeft voor de absorptie van vet, maar niet effectief is in het induceren van huidretractie en het verbeteren van verslapping. Ze toonden aan dat de golflengte van 1064 nm een goede penetratie in het weefsel heeft, maar een lage absorptie door vet. De verdeling van de verwarming is echter superieur, met een goed effect op huidretractie. Tot slot heeft de golflengte van 1320 nm een grote absorptie door vet aangetoond, maar een lage penetratie in het weefsel, waardoor deze veilig is voor de behandeling van kwetsbaardere huid, zoals in de nek en armen (Parlette en Kaminer 2008).
De verschillende golflengten hebben variabele absorptiecoëfficiënten voor vet, water en hemoglobine. Vet bevat ongeveer 14% water en collageen 60–70%; daarom maakt een juiste keuze van de laser het mogelijk om zich bij voorkeur te richten op vet en/of water. Bij het vergelijken van lichtabsorptie door vet en door de dermis is de hoogste selectiviteit voor het smelten van vet aanwezig bij gebruik van een 924 nm diodelaser. Door de grote absorptie van licht direct in vet blijft het verwarmingseffect beperkt tot de vezelige septa van het vet en tot de reticulaire dermis, waardoor de onderliggende weefsels worden behouden met minder risico op thermische schade. Door de grote vervloeiing van vet is er minder trauma door afzuiging nodig (Parlette en Kaminer 2008).
Er zijn meerdere lasersystemen voor lipolyse. Huidige technologieën maken gebruik van kleine optische vezels van 1–2 mm dik om de laser direct in het subcutane weefsel te brengen; de 924 nm heeft de hoogste affiniteit voor vet en zorgt voor minder verwarming van het collageen. Daarom bevordert het een grotere vervloeiing van vet en minder weefselretractie (McBean en Katz 2011).
Na een behandeling met laserlipolyse zijn scheuring en vervloeiing van het vetweefsel, coagulatie van kleine bloed- en lymfevaten en inductie van collagenese met weefselhermodellering gerapporteerd. Andere werkingsmechanismen zoals fotoakoestische en fotomechanische effecten worden beweerd (DiBernardo en Reyes 2009).
Indicaties en contra-indicaties
De belangrijkste indicatie voor laserlipolyse is de behandeling van gelokaliseerd vet door vervloeiing van het vetweefsel. Elke locatie met gelokaliseerd vet en matige verslapping, waaronder het submentale gebied, de armen, de buik, de flanken, de binnenzijde van de dijen, de knieën en de ellebogen, is geïndiceerd voor deze procedure, omdat deze tegelijkertijd huidretractie bevordert door neocollagenese. Het is zeer geschikt voor de gezichtscontour (Fig. 1a, b) (McBean en Katz 2011).
Patiënten met onregelmatigheden na liposuctie en andere operaties zijn ook uitstekende kandidaten. Voor gebieden met meer vezelig weefsel zoals de mannelijke borst (gynaecomastie), flanken en rug kan laserlipolyse de enige optie zijn. Het kleine formaat van de canule vergemakkelijkt de behandeling in deze vezelige gebieden zonder extra trauma (McBean en Katz 2011; Palm en Goldman 2009).
Recente artikelen beschrijven het gebruik van laserlipolyse voor de behandeling van lipomen, aangezien conventionele chirurgie voor laesies groter dan 10 cm kan leiden tot ontsierende littekens. Laserlipolyse alleen of in combinatie met afzuiging vergemakkelijkt het verwijderen van deze tumoren met een beter esthetisch resultaat (Stebbins et al. 2011).
Andere beschreven indicaties zijn axillaire hyperhidrose en cellulite, waarvan de resultaten nog steeds twijfelachtig zijn. Het kan ook worden gebruikt in combinatie met andere technologieën, zoals fractionele CO2, in het submentale gebied om neocollagenese en huidretractie intern en extern te vergroten (Parlette en Kaminer 2008).
Zorgvuldige selectie van patiënten is cruciaal vóór de procedure. De ideale kandidaat voor laserlipolyse is een gezonde patiënt met weinig gelokaliseerd vet. Het is belangrijk om de patiënt te vertellen dat deze procedure geen gezonde voeding en lichaamsbeweging vervangt (McBean en Katz 2011).
Er zijn geen specifieke contra-indicaties. Patiënten ouder dan 60 jaar met cardiovasculaire aandoeningen, hypertensie of diabetes moeten zorgvuldig worden beoordeeld. Bovendien lopen patiënten met leveraandoeningen, eerdere chemotherapie en patiënten die antiretrovirale geneesmiddelen gebruiken een risico op lidocaïne-toxiciteit (McBean en Katz 2011).
Preoperatieve overwegingen
Tijdens het consult moet een volledige anamnese worden afgenomen en moeten de werkelijke doelstellingen met betrekking tot de procedure worden vastgesteld (McBean en Katz 2011).
Allergieën voor geneesmiddelen moeten worden onderzocht. Patiënten moeten worden geïnformeerd over geneesmiddelen die vóór de procedure moeten worden vermeden, zoals warfarine, clopidogrelbisulfaat, aspirine of andere niet-steroïde ontstekingsremmers, om bloedingen te voorkomen. Geneesmiddelen die de leverenzymen van cytochroom P450 remmen, zoals selectieve serotonineremmers en antischimmelmiddelen uit de azolgroep, vertragen de stofwisseling van lidocaïne en moeten ook worden vermeden (McBean en Katz 2011).
Laboratoriumonderzoeken moeten worden uitgevoerd om aandoeningen van de lever, nieren en bloed op te sporen. Bepaalde infecties, zoals HIV en hepatitis, en zwangerschap zijn ook contra-indicaties (McBean en Katz 2011).
Tijdens het lichamelijk onderzoek moet de patiënt staan en ontkleden zijn. Met het oog op een betere lichaamscontour kan de patiënt baat hebben bij behandeling van aangrenzende gebieden — bijvoorbeeld het behandelen van de buik en flanken, zelfs wanneer de eerste klacht zich beperkt tot de buik (McBean en Katz 2011).
Om de tonus en elasticiteit van de huid in het te behandelen gebied te beoordelen, moet de arts de knijptest uitvoeren, waarbij de huid zachtjes tussen de wijsvinger en de duim wordt getrokken en vervolgens wordt losgelaten. Als de huid direct terugveert, duidt dit op een goede elasticiteit. Als de huid langzaam terugkeert, duidt dit op een slechte elasticiteit. Patiënten met overmatige verslapping zijn geen goede kandidaten (McBean en Katz 2011).
Voorafgaande fotografische documentatie is belangrijk en verplicht om alle onregelmatigheden, ribbels of eerdere littekens te identificeren en de postoperatieve resultaten objectief te evalueren (McBean en Katz 2011).
Een formulier voor geïnformeerde toestemming met richtlijnen over de procedure en postoperatieve zorg moet vóór de procedure door de patiënt worden ondertekend (Morton 2008).
Techniek
Laserlipolyse kan alleen onder lokale verdoving worden uitgevoerd of in combinatie met intraveneuze sedatie, epidurale verdoving of algehele narcose. Het gekozen type verdoving hangt af van de gezondheid en voorkeur van de patiënt en moet in overleg met de arts worden beslist. Het te behandelen gebied moet worden gemarkeerd terwijl de patiënt zich in orthostatische positie bevindt. Nadat het gebied is gemarkeerd, wordt de patiënt naar de steriele operatieruimte gebracht (Palm en Goldman 2009).
Lokale verdoving wordt uitgevoerd door subcutane infiltratie van een verwarmde Klein-tumescente oplossing of andere vergelijkbare oplossingen die lidocaïne en epinefrine combineren. Het totale volume van de onderhuidse infiltratie hangt af van de voorkeur van de chirurg en ook van de grootte van het te behandelen gebied. De oplossing wordt verwarmd om ongemak als gevolg van het temperatuurverschil tussen weefsel en vloeistof te minimaliseren, naast het behouden van de basale lichaamstemperatuur. De procedure mag pas na 20–30 minuten worden gestart om een goede verspreiding van de vloeistof en voldoende vasoconstrictie mogelijk te maken. Naast het bevorderen van analgesie verhoogt tumescente verdoving ook de selectiviteit en effectiviteit van de laser (Klein 1993).
Het dragen van geschikte veiligheidsbrillen in de operatiekamer door iedereen in het team, inclusief de patiënt, is een veiligheidsmaatregel (Palm en Goldman 2009).
De toepassing van de laser op het vetweefsel wordt uitgevoerd via een 1,5 mm dikke optische vezel die direct op het weefsel wordt geplaatst of in een 2–3 mm dikke canule wordt ingebracht. De optische vezel transporteert niet alleen het therapeutische licht (924, 975, 1064, 1320 nm), maar ook een helium-neon geleidingslicht (634 nm), waarmee de punt van de vezel nauwkeurig kan worden gelokaliseerd, zodat de arts voortdurend op de hoogte is van het gebied waar de laser werkt (Palm en Goldman 2009).
De toepassingstechniek maakt gebruik van snelle, constante heen-en-weer bewegingen, als een waaier, om oververhitting van het behandelde gebied te voorkomen, waardoor brandwonden en bijgevolg littekens worden voorkomen. De arts zal een afname van de weerstand van het weefsel tegen de beweging van de canule opmerken, wat wijst op lipolyse. Deze parameter wordt gebruikt als eindpunt van de behandeling. Gedurende de gehele behandeling moet een infraroodthermometer worden gebruikt om de externe temperatuur te meten, waarbij erop moet worden gelet dat de temperatuur niet hoger wordt dan 38–40 °C (Palm en Goldman 2009).
Het resulterende product van de lipolyse is een olie die gebroken adipocyten en celresten bevat, gemengd met de tumescente oplossing. Afzuiging van dit product is optioneel en is de keuze van de arts. De afzuiging kan worden uitgevoerd via een externe canule van 2–3 mm met een negatieve druk van 0,3–0,5 atm. Zeer kleine gebieden zoals het submentale gebied, met kleine volumes, herstellen goed zonder afzuiging (Morton 2008).
Ongeacht of er wordt afgezogen, moet handmatige drainage worden uitgevoerd terwijl de patiënt nog in de operatiekamer is, en moet de opening van de canule open blijven om geleidelijke afvoer van het resterende product te bevorderen, wat tot 48 uur na de procedure kan plaatsvinden (Palm en Goldman 2009; Stebbins et al. 2011).
Postoperatieve zorg
Het wordt aanbevolen dat de patiënt compressiekleding draagt die aan het einde van de procedure wordt aangebracht en gedurende een periode van 2–4 weken wordt gedragen. De terugkeer naar dagelijkse activiteiten vindt plaats na de eerste 24 uur, met uitzondering van intensieve lichaamsbeweging, die na 15 dagen kan worden hervat. Handmatige lymfedrainage wordt na 48 uur gestart en wordt gedurende 15 dagen twee tot drie keer per week uitgevoerd (Palm en Goldman 2009).
Resultaten
Hoewel de initiële klinische resultaten vergelijkbaar kunnen zijn met die van traditionele liposuctie, vertonen de histologische bevindingen enkele verschillen, zoals een snel herstel door coagulatie van bloedvaten met minder bloedingen tijdens en na de procedure. Bovendien bevordert het neocollagenese en reorganisatie van collageen in de reticulaire dermis, wat de huidretractie verklaart. Dit vermogen van de laser om retractie te veroorzaken is zeer belangrijk voor de behandeling van patiënten met een zekere mate van verslapping, die mogelijk niet in aanmerking komen voor traditionele liposuctie (DiBernardo en Reyes 2009; Palm en Goldman 2009; Morton et al. 2007; Goldman et al. 2011; Mann et al. 2008).
Complicaties
Complicaties zijn zeldzaam en wanneer ze optreden, zijn ze niet specifiek voor de laser. Overmatige energie of het te oppervlak brengen van de lasercanule kan brandwonden veroorzaken met onesthetische littekens. Bijwerkingen zoals ecchymose, oedeem, asymmetrieën en tijdelijke paresthesie worden ook gerapporteerd en zijn vergelijkbaar met die bij traditionele liposuctie (Katz en McBean 2008).
Conclusie
Laserlipolyse is een minimaal invasieve, veilige en effectieve procedure. Het is een nuttig hulpmiddel voor de behandeling van lichaams- en gezichtscontouren. Met deze techniek worden pijn, ecchymose en oedeem verminderd, waardoor complicaties worden geminimaliseerd. Bovendien bevordert het huidretractie, wordt verslapping na lipolyse voorkomen en is de hersteltijd kort.
Kernboodschappen
- Laserlipolyse is een minimaal invasieve, veilige en effectieve procedure.
- Elke locatie met gelokaliseerd vet en matige verslapping, waaronder het submentale gebied, de armen, de buik, de flanken, de binnenzijde van de dijen, de knieën en de ellebogen, is geïndiceerd voor deze procedure.
- De inductie van neocollagenese en de korte hersteltijd zijn de twee belangrijkste voordelen.
- Complicaties zijn zeldzaam.
Referenties
Apfelberg DB, Rosenthal S, Hunstad JP, et al. Progress report on multicenter study of laser-assisted liposuction. Aesthet Plast Surg. 1994;18(3):259–64.
Badin AZ, Moraes LM, Gondek L, et al. Laser lipolysis: flaccidity under control. Aesthet Plast Surg. 2002;26(5):335–9.
DiBernardo BE, Reyes J. Evaluation of skin tightening after laser-assisted liposuction. Aesthet Surg J. 2009;29(5):400–7.
Goldman A, Wollina U, Mundstock EC. Evaluation of tissue tightening by the subdermal Nd:YAG laser-assisted liposuction versus liposuction alone. J Cutan Aesthet Surg. 2011;4(2):122–8.
Katz BE, McBean JC. Laser-assisted lipolysis: the report on complications. J Cosmet Laser Ther. 2008;10(4):231–3.
Kim KH, Geronemus RG. Lipolysis using a novel laser 1064 nm Nd:YAG laser. Dermatol Surg. 2006;32(2):241–8.
Klein JA. Tumescent technique for local anesthesia improves safety in large-volume liposuction. Plast Reconstr Surg. 1993;92(6):1085–98.
Mann MW, Palm MD, Sengelmann RD. New advances in liposuction technology. Semin Cutan Med Surg. 2008;27:72–82.
Mcbean JC, Katz B. The pilot study of the efficacy of a 1064 nm and 1320 nm sequentially firing Nd:YAG laser device for lipolysis and skin tightening. Lasers Surg Med. 2009;41(10):779–84.
McBean JC, Katz BE. Laser lipolysis: an update. J Clin Aesthet Derm. 2011;4(7):25–34.
Morton MR. Mathematical modeling of laser lipolysis. Biomed Eng Online. 2008;7(1):10.
Morton S, Eymard-Maurin AF, Wassmer B, et al. Histologic evaluation of lipolysis laser: pulsed Nd:YAG laser 1064 nm versus CW 980 nm diode laser. Aesthet Surg J. 2007;27(3):263–8.
Palm MD, Goldman MP. Laser lipolysis: current practices. Semin Cutan Med Surg. 2009;28:212–9.
Parlette EC, Kaminer ME. Laser-assisted liposuction: here’s the skinny. Semin Cutan Med Surg. 2008;27:259–63.
Stebbins WG, Hanke CW, Peterson J. Novel method of minimally invasive removal of large lipoma after laser lipolysis with 980 nm diode laser. Dermatol Ther. 2011;24(1):125–30.