CO2 Laser for Photorejuvenation


CO2-laser voor fotoverjonging

Jackson Machado-Pinto en Michelle dos Santos Diniz Dermatologie, Santa Casa de Belo Horizonte, Belo Horizonte, Brazilië Santa Casa de Belo Horizonte, Belo Horizonte, MG, Brazilië

Samenvatting

De CO2-laser is een krachtig hulpmiddel in de strijd tegen veroudering, waaronder extrinsieke veroudering. De werking van deze laser is gebaseerd op het principe van selectieve fotothermolyse. Water is het belangrijkste doelwit van CO2-lasers die werken bij een golflengte van 10.600 nm, in het infrarode deel van het elektromagnetische spectrum. De verjonging die wordt waargenomen na een behandeling met de CO2-laser is het resultaat van verschillende verschijnselen die optreden na laserinteractie met de huid: collageencontractie en neocollagenese, verwijdering van door licht beschadigde huid en perifere thermische schade. De meest voorkomende complicaties zijn infecties, hypo- en hyperchromie, synechiae en littekenvorming. Fractionering van lasers heeft het risico op complicaties, die vaker voorkomen bij agressievere behandelingen en wanneer de laser wordt toegepast op niet-gelaatsgebieden, sterk verminderd. Hoewel er verschillende apparaten en technieken zijn ontwikkeld om door licht beschadigde huid te behandelen, blijft resurfacing met de CO2-laser de gouden standaard voor de behandeling van door licht verouderde huid.

Trefwoorden  LasersKooldioxideCO2-laserLaserablatieFotoverjongingBijwerkingen

Introductie

De CO2 (kooldioxide)-laser is een krachtig hulpmiddel tegen veroudering, waaronder extrinsieke veroudering die de huidverschijnselen van veroudering omvat die niet gerelateerd zijn aan leeftijd, maar aan externe factoren, waarvan de belangrijkste chronische blootstelling aan de zon en roken zijn. In tegenstelling tot wat gebeurt bij chemische peelings, maakt de CO2-laser een ablatie mogelijk met een strikt gecontroleerde diepte, wat laserablatie of resurfacing een veiligere procedure maakt die, in ervaren handen, de arts en zijn patiënt grote voldoening schenkt. Hoewel er een verscheidenheid aan technieken en apparaten is ontwikkeld om door licht beschadigde huid te behandelen, blijft resurfacing met de CO2-laser de gouden standaard voor de behandeling van door licht verouderde huid (Duplechain 2013; Kilmer et al. 2006; Hafner en Salomon 2006; Hunzeker et al. 2009).

Basisconcepten

De werking van de CO2-laser is gebaseerd op het principe van selectieve fotothermolyse, ontwikkeld door Parrish en Anderson in 1983. Dit principe, dat een directe afleiding is van de kwantumtheorie, stelt dat het, om weefselablatie te verkrijgen, belangrijk is dat het weefsel een zeer hoge hoeveelheid energie ontvangt in een zeer korte tijdsperiode. Water is het belangrijkste doelwit van CO2-lasers die werken bij een golflengte van 10.600 nm, in het infrarode deel van het elektromagnetische spectrum. Wanneer een CO2-laserstraal zich op de huid richt, verdampt het de aangetaste cellen nadat deze een temperatuurstijging tot 100 °C hebben ondergaan in 640 μs (Omi en Numano 2014). De verbetering van het cosmetische uiterlijk die na resurfacing wordt waargenomen, kan aan verschillende factoren worden toegeschreven. De eerste is weefselablatie door directe verwijdering van de bovenste delen van rimpels na elke opeenvolgende laserblootstelling. Deze ablatie is het resultaat van de combinatie van weefselverdamping in het behandelde gebied die een thermische coagulatienecrose van de onderliggende cellen en thermische denaturatie van eiwitten van de extracellulaire matrix veroorzaakt (Khatri et al. 1999). CO2-lasers verwijderen tussen 25 en 50 μm weefsel bij elke doorgang (Weinstein 1998). Dit betekent dat de klinische verbetering die bij de rimpels wordt waargenomen, ook aan andere redenen moet worden toegeschreven.

Tijdens de laserablatieprocedure kan onmiddellijke contractie van de huid worden waargenomen. Hoewel een deel van deze contractie te wijten is aan uitdroging door waterverdamping, kan de onmiddellijke terugtrekking van collageen ook optreden, aangezien bekend is dat collageen krimpt bij blootstelling aan temperaturen boven 60 °C (Fitzpatrick 1996). Hoewel collageencontractie door uitdroging of terugtrekking echter slechts 14 dagen na resurfacing aanhoudt, kan bij patiënten een aanhoudende verbetering tot een jaar worden gezien (Seckel et al. 1998). Deze verbetering lijkt het resultaat te zijn van de afzetting van nieuw gevormd collageen en reorganisatie van de dermis, waarvan de omvang afhankelijk lijkt te zijn van de resterende thermische schade veroorzaakt door de laser (Khatri et al. 1999).

De verjonging die wordt waargenomen na een behandeling met de CO2-laser is daarom het resultaat van verschillende verschijnselen die optreden na laserinteractie met de huid: collageencontractie en neocollagenese, verwijdering van door licht verouderde huid en perifere thermische schade (Campos en Gontijo 2010; Omi en Numano 2014). Het is opmerkelijk dat onmiddellijk na de procedure collageencontractie optreedt, en 3–6 maanden nadat de laser op de huid is toegepast, er een nieuwe contractie is secundair aan de remodellering van collageen (Tierney en Hanke 2011). Elektronenmicroscopiestudies onthulden een afname van de gemiddelde diameter van collageenfibrillen die overeenkomt met afzetting van collageen type III na het uitvoeren van fractionele laser (Berlin et al. 2009).

Geschiedenis

De CO2-laser was een van de eerste lasers die werd gebruikt. Het werd aanvankelijk ontwikkeld in 1964 door Patel en collega's bij Bell Labs in de VS. Het werd beschouwd als de ideale laser voor chirurgische behandeling vanwege de hoge affiniteit voor water (Kaplan 2007).

In de vroege jaren negentig was de CO2-laser de grootste vooruitgang in de behandelingen voor epidermale ablatie en daaropvolgende inductie van een nieuwe huid met een jeugdiger uiterlijk. Later werden gepulseerde CO2 met een computergestuurde scanner gebruikt met uitstekende resultaten. Deze eerste CO2-lasers waren volledig ablatief en hoewel ze uiterst bevredigende resultaten opleverden, leidden de noodzaak van sedatie, de lange herstelperiode en het grootste risico op complicaties zoals littekenvorming en dyschromieën tot fractionele resurfacing.

De ablatieve fractionele laser werd geïntroduceerd in 2006 en is verantwoordelijk voor gelokaliseerde onderbrekingen in de epidermis terwijl de omringende huid intact blijft. Fractionering maakt het mogelijk diepere lagen van de huid te bereiken (tot 1.500 μm) afhankelijk van de hoeveelheid energie die aan het weefsel wordt afgegeven. Ondanks de onbetwistbare grotere veiligheid van fractionele laser in vergelijking met volledig ablatieve CO2, zijn de bereikte resultaten niet zo efficiënt voor verjonging en acnelittekens (Kaplan 2007).

Indicaties en contra-indicaties

Huidverjonging is de beste indicatie voor CO2-laserbehandelingen. Het kan niet alleen op het gezicht worden gebruikt, maar ook op extra-faciale gebieden zoals de hals, borst, handen en armen als gevolg van fractionering. Naast verjonging worden CO2-laserapparaten gebruikt voor de behandeling van verschillende andere aandoeningen, zoals chirurgische littekens en acnelittekens, striae, actinische keratosen, seborroïsche keratosen, wratten, rhinophyma, talgklierhyperplasie, naevi en angiofibromen (Hunzeker et al. 2009; Omi en Numano 2014).

CO2-laser moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij hogere fototypes (IV en hoger) en is gecontra-indiceerd bij een zwarte huid. Het mag niet worden uitgevoerd bij patiënten met keloïden, vitiligo en fotosensibiliserende ziekten en bij patiënten met actieve infecties, waaronder herpesvirusinfecties. Het mag niet worden uitgevoerd bij patiënten die anticoagulantia gebruiken, en het wordt aanbevolen om 6 maanden te wachten na voltooiing van orale isotretinoïne voordat ze een CO2-laserbehandeling ondergaan.

Laserprocedure

Voor de laser

Patiënten moeten zorgvuldig worden geïnformeerd over de procedure. De gemiddelde onderbreking van dagelijkse activiteiten varieert van 3 tot 7 dagen, afhankelijk van de intensiteit van de behandeling. Antiherpetische therapie is met name noodzakelijk in gevallen van een voorgeschiedenis van recidiverende herpes en wanneer agressievere parameters moeten worden gebruikt. Zowel aciclovir, famciclovir als valaciclovir kan worden toegediend, te beginnen 3 dagen voor de procedure en te worden voortgezet tot 4 dagen na de procedure of nadat volledige epithelisatie heeft plaatsgevonden.

Tijdens de laser

De duur van elke toepassing hangt af van de vaardigheid van de laserchirurg. Er moet voor worden gezorgd dat de patiënt comfortabel is tijdens de procedure. Uiteraard moet krachtige lokale anesthesie worden aangebracht en volledig en zorgvuldig worden verwijderd voordat de laserbehandeling begint. Vaak is het noodzakelijk om tumescente anesthesie en zenuwblokkade te gebruiken. Apparaten die koude lucht afgeven en het aanbrengen van ijszakken op het behandelde gebied kunnen nuttig zijn om de patiënt te helpen de behandeling te verdragen.

Na de laser

Onmiddellijk na de procedure kan een koud kompres van fysiologische zoutoplossing of thermaal water worden gebruikt. Genezende crèmes en vaseline kunnen ook worden gebruikt. Het gebruik van lokale antibiotica is controversieel. Zonnebrandmiddelen en make-up kunnen gewoonlijk na de derde dag worden gebruikt. Nauwlettende monitoring van patiënten is van het grootste belang voor vroege identificatie van eventuele complicaties (Figuren 1, 2 en 3).

Bijwerkingen en hun beheer

De incidentie van complicaties werd sterk verminderd door de laserfractionering. Ze kunnen echter nog steeds optreden, vooral bij agressievere behandelingen en wanneer extra-faciale gebieden worden gelaserd (Duplechain 2013; Campos en Gontijo 2010). Volgens Shamsaldeen et al. (2011) en Campbell en Goldman (2010) deden zich complicaties voor bij 15% van de behandelde patiënten.

De meest gemelde complicatie is voorbijgaande hyperpigmentatie, die plaatsvindt bij 5% tot 83% van de patiënten, vooral die met een donkere huid (types III en IV volgens de Fitzpatrick-classificatie) (Fitzpatrick et al. 1996). In een andere reeks met 749 patiënten was de meest voorkomende complicatie aanhoudend erytheem, dat bij alle patiënten na de laser optrad. Na erytheem trad hyperchromie op bij 32% van deze patiënten (Berwald et al. 2004). Hyperpigmentatie verschijnt gewoonlijk tussen 2 weken en 2 maanden na het verdwijnen van erytheem. Afhankelijk van de mate van huidirritatie moeten lokale tretinoïne en hydrochinon worden gestart tussen 2 en 6 weken na de procedure of onmiddellijk na voltooide re-epithelisatie, in geval van post-inflammatoire hyperpigmentatie (Ratner et al. 1999).

Infecties kunnen resurfacing ook compliceren tussen 2 en 10 dagen na de procedure, waardoor het risico op hypertrofische littekens toeneemt. S. aureus, P. aeruginosa, S. epidermidis en Candida sp. zijn de meest voorkomende verwekkers. De aanwezigheid van puisten in de vroege postoperatieve periode of pijn wijst op de noodzaak van kweken en antibiogrammen om naar deze verwekkers te zoeken. Bij muizen vermindert CO2-laserresurfacing het microbiële aantal micro-organismen in vergelijking met de normale huidflora, wat de zeldzaamheid van infectieuze complicaties in de praktijk kan verklaren (Manolis et al. 2006). Infectie met Candida-soorten kan worden bestreden met orale of lokale antimycotica zoals itraconazol of fluconazol. Sommigen bevelen het systematische gebruik van een imidazoolderivaat aan bij alle patiënten na de laser. Evenzo kunnen herpesvirusinfecties worden gezien, gewoonlijk in de eerste week na de procedure (Ratner et al. 1999).

Hypopigmentatie, wanneer het optreedt, is meestal een laat en permanent verschijnsel bij extreem door licht verouderde patiënten na het verdwijnen van erytheem. Er zijn aanwijzingen dat de onderdrukking van melanogenese in plaats van vernietiging van melanocyten het belangrijkste mechanisme is (Helm en Shatkin 2006; Hunzeker et al. 2009).

Synechiae kunnen optreden wanneer twee aangrenzende gebieden hun epitheel hebben verloren en tijdens het re-epithelisatieproces voortdurend in contact blijven, en worden vaker waargenomen op de bovenste oogleden. Acne en milia komen voor bij tot 83,5% van de patiënten, vooral die met een zeer vette huid en wanneer zeer dikke zonnebrandproducten worden gebruikt. De meest gevreesde complicatie is de vorming van hypertrofische littekens. Ze komen slechts zelden voor en zijn meestal te wijten aan onjuiste selectie van patiënten voor resurfacing, slechte techniek, onzorgvuldigheid of infectie in de onmiddellijke postoperatieve periode. De meer gepredisponeerde personen zijn degenen die tot een jaar voor resurfacing systemische isotretinoïne gebruikten of die keloïden hebben. Een andere complicatie die optreedt bij patiënten die eerder een blepharoplastiek of rhytidectomie hebben ondergaan, is ectropion. Hoewel ectropion van voorbijgaande aard kan zijn, gaat het niet altijd spontaan terug en vereist het soms chirurgische correctie (Ratner et al. 1999; Rendon-Pellerano et al. 1999) (Fig. 1, 2 en 3).

Klinische foto's voor en na die verbetering van door licht verouderde huid tonen na CO2-laserresurfacing
Fig. 1 Voor en na CO2-laser
Klinische foto's voor en na die de huid tonen voor en na CO2-laserfotoverjonging
Fig. 2 Voor en na CO2-laser
Klinische foto's voor en na die verjongingsresultaten tonen na een CO2-laserbehandeling
Fig. 3 Voor en na CO2-laser

Kernboodschappen

  1. De CO2-laser is de gouden standaard behandeling van door licht beschadigde huid.
  2. De CO2-laser heeft water als doelwit en werkt bij een golflengte van 10.600 nm.
  3. De CO2-laser bevordert collageencontractie en neocollagenese naast het verwijderen van de door licht beschadigde huid.
  4. Toepassing van fractionele CO2-laser is een veilige procedure en heeft een laag complicatiepercentage.
  5. Behandeling van extra-faciale gebieden kan gepaard gaan met een verhoogd risico op complicaties.

Referenties

Berlin AL, Hussain M, Phelps R, Goldberg DJ. A prospective study of fractional scanned nonsequential carbon dioxide laser resurfacing: a clinical and histopathologic evaluation. Dermatol Surg. 2009;35:222–8.

Berwald C, Levy JL, Magalon G. Complications of the resurfacing laser: retrospective study of 749 patients. Ann Chir Plast Esthet. 2004;49:360–5.

Campbell TM, Goldman MP. Adverse events of fractionated carbon dioxide laser: review of 373 treatments. Dermatol Surg. 2010;36:1645–50.

Campos VB, Gontijo G. Fractional CO2 laser: a personal experience. Surg Cosmet Dermatol. 2010;2:326–32.

Duplechain JK. Fractional CO2 resurfacing: has it replaced ablative resurfacing techniques? Facial Plast Surg Clin North Am. 2013;21:213–27.

Fitzpatrick RE. Facial resurfacing with the pulsed CO2 laser. Facial Plast Surg Clin. 1996;4:231–40.

Fitzpatrick RE, Goldman MP, Satur NM, Tope WD. Pulsed carbon dioxide laser resurfacing of photoaged facial skin. Arch Dermatol. 1996;132:395–402.

Hafner K, Salomon D. The role of surgery in the treatment of acne scars. Rev Med Suisse. 2006;26:1100–3.

Helm T, Shatkin Jr S. Alabaster skin after CO2 laser resurfacing: evidence for suppressed melanogenesis rather than just melanocyte destruction. Cutis. 2006;77:15–27.

Hunzeker CM, Weiss E, Geronemus RG. Fractionated CO2 laser resurfacing: our experience with more than 2000 treatments. Aesthetic Sur J. 2009;29:317–22.

Kaplan I. The CO2 laser as a versatile surgical modality. Laser Ther. 2007;16(1):25–38.

Khatri KA, Ross EV, Grevelink JM, Magro CM, Anderson RR. Comparison of erbium:YAG and carbon dioxide lasers in resurfacing of facial rhytides. Arch Dermatol. 1999;135:391–7.

Kilmer SL, Chotzen VA, Silva FK, McClaren ML. Safe and effective carbon dioxide laser skin resurfacing of the neck. Lasers Surg Med. 2006;38:653–7.

Manolis EM, Tsakris A, Kaklamanos E, Markogiannakis A, Siomos K. In vivo effect of carbon dioxide laser-skin resurfacing and mechanical abrasion in the skin’s microbial flora in an animal model. Dermatol Surg. 2006;32:359–64.

Omi T, Numano K. The role of the CO2 laser and fractional CO2 laser in dermatology. Laser Ther. 2014;23:49–60.

Ratner D, Yardy T, Marchell N, Goldman MP, Fitzpatrick RE, Fader DJ. Cutaneous laser resurfacing. J Am Acad Dermatol. 1999;41:365–89.

Rendon-Pellerano MI, Lentini J, Eaglstein WE, Kirsner RS, Hanft K, Pardo RJ. Laser resurfacing: usual and unusual complications. Dermatol Surg. 1999;25:360–7.

Seckel BR, Younai S, Wang K. Skin tightening effects of the ultrapulse CO2 laser. Plast Reconstr Surg. 1998;102:872–7.

Shamsaldeen O, Peterson JD, Goldman MP. The adverse events of deep fractional CO2: a retrospective study of 490 treatments in 374 patients. Lasers Surg Med. 2011;43:453–6.

Tierney EP, Hanke CW. Fractionated carbon dioxide laser treatment of photoaging: prospective study in 45 patients and review of the literature. Dermatol Surg. 2011;37:1279–90.

Weinstein C. Carbon dioxide laser resurfacing: long term follow-up in 2123 patients. Clin Plast Surg. 1998;25:109–30.

This site uses cookies

We use cookies to collect information about how you use this site. We use this information to make the website work as well as possible and improve our services.