Cryolipolysis for Body Sculpting


Cryolipolyse voor lichaamsvormgeving

Roberta Bibas, Alexandra Cariello Mesquita, Diego Cerqueira Alexandre and Maria Claudia Almeida Issa Braziliaanse Vereniging voor Dermatologie, Rio de Janeiro, Brazilië Federale Universiteit van Fluminense, Niterói, RJ, Brazilië Vakgroep Klinische Geneeskunde – Dermatologie, Federale Universiteit van Fluminense, Niterói, RJ, Brazilië

Samenvatting

Cryolipolyse is een niet-chirurgische techniek voor de vermindering van plaatselijk vet en een veelbelovende procedure voor niet-chirurgische vetvermindering en lichaamscontourering. Het vormt een overtuigend alternatief voor liposuctie of andere invasieve methoden. Deze procedure lijkt op korte termijn veilig te zijn, met beperkte bijwerkingen, en leidt tot een aanzienlijke vetvermindering bij gebruik voor plaatselijke vetophopingen.

Trefwoorden  CryolipolyseNiet-chirurgische vetverminderingLichaamscontoureringLipolyseLiposuctie

Inleiding

Lichaamscontourering is de meest uitgevoerde cosmetische chirurgische ingreep in de Verenigde Staten. Gegevens van de American Society of Aesthetic Plastic Surgery wijzen erop dat borstvergroting niet langer de meest populaire chirurgische ingreep is. Liposuctie verving borstvergroting in 2013, met 363.912 ingrepen (Ingargiola et al. 2015).

Hoewel liposuctie een effectieve therapie is voor het verwijderen van overtollig vetweefsel, blijft het een invasieve ingreep met de inherente risico's die aan chirurgie verbonden zijn. Tegenwoordig worden nieuwe modaliteiten beschreven voor lichaamscontourering vanuit een minder invasief perspectief. Deze modaliteiten vernietigen selectief vetcellen door zich te richten op fysische eigenschappen die hen onderscheiden van de bovenliggende epidermale en dermale cellen. Apparaten die gebruikmaken van hoogfrequente echografie, radiofrequente energie en laserlicht hebben het potentieel om de efficiëntie te verbeteren, nadelige gevolgen te minimaliseren en de postoperatieve hersteltijd te verkorten. Thermische vernietiging, cavitationele vernietiging of het creëren van een tijdelijke porie in het celmembraan van adipocyten vermindert het aantal adipocyten, wat resulteert in een meetbare vermindering van vet (Ingargiola et al. 2015; Manstein et al. 2008; Zelickson et al. 2009; Ferraro et al. 2012; Sasaki et al. 2014).

Cryolipolyse is de niet-invasieve, selectieve vernietiging van vetweefsel door gecontroleerde koeling. De methodologie was gebaseerd op de waarneming dat lipidenrijke cellen gevoeliger zijn voor cryobeschadiging dan de omringende waterrijke cellen, zoals die in de bovenliggende dermis en epidermis. Het apparaat bestaat uit een komvormige applicator die een rol huid en onderhuids vetweefsel tussen twee koelplaten trekt. De temperatuur van de weefselrol moet dalen tot ongeveer 0 °C, wat normaal gesproken 1 uur duurt. Kristallisatie van cytoplasmatische lipiden in adipocyten initieert een cascade van gebeurtenissen die gekenmerkt wordt door apoptose van adipocyten, panniculitis en uiteindelijk verlies van adipocyten. Klinisch uit zich dit in een effectieve afname van de dikte van de vetlaag. In 2008 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) cryolipolyse eerst goed voor de niet-invasieve vermindering van plaatselijke vetophoping op de flanken en later in 2011 voor de buik. Veelvoorkomende bijwerkingen van de behandeling kunnen optreden, bijvoorbeeld tijdelijke erytheem, oedeem en milde pijn. Af en toe kan pijn na de behandeling enkele dagen aanhouden (Jalian et al. 2014).

Plaatselijk vet

Obesitas wordt algemeen gedefinieerd als een sterke ophoping van lichaamsvet als gevolg van een onbalans tussen opgenomen en verbrande calorieën. De afgelopen 20 jaar is obesitas uitgegroeid tot een veelvoorkomende voedingsstoornis en de belangrijkste risicofactor voor chronische niet-infectieuze ziekten wereldwijd. De preventie en behandeling van obesitas zijn zeer gecompliceerd omdat er geen duidelijke en eenvoudige oplossing is. Een groot deel van de mensen met obesitas heeft hulp nodig bij hun gewichtsbeheersing.

Om obesitas te voorkomen en te behandelen, zijn er momenteel verschillende soorten afslank- en schoonheidssystemen met niet-invasieve interventies, zoals radiofrequentie en cryolipolyse; chirurgische interventies zoals liposuctie en laserlipolyse (hoofdstuk “Echografie voor lipolyse”, dit volume); en preventieve methoden zoals aanpassing van levensstijl en dieet. De effectiviteit, veiligheid en kosteneffectiviteit van niet-invasieve en invasieve interventies voor de behandeling van obesitas zijn nog onduidelijk.

Recent zijn nieuwe technologieën ontwikkeld op basis van niet-invasieve, energiegebaseerde technieken, wat wijst op een mogelijke paradigmaverschuiving op het gebied van vetvermindering en lichaamscontourering. Het belangrijkste doel van deze moderne therapieën is de vermindering van weefselmassa, met als mogelijk eindresultaat niet-invasieve lichaamscontourering (Manstein et al. 2008; Ferraro et al. 2012).

Werkingsmechanisme van cryolipolyse

In 1970 bedachten Epstein en Oren de term ijsjespanniculitis na de beschrijving van een erythemateuze verharde knobbel gevolgd door kortdurende vetnecrose in de wang van een zuigeling die op een ijsje zoog. Hoewel door koude geïnduceerde panniculitis eerst bij zuigelingen werd beschreven, is het ook waargenomen bij volwassen patiënten. Deze waarnemingen leidden tot het concept dat lipidenrijke cellen gevoeliger zijn voor koudebeschadiging dan de omringende waterrijke cellen (Ingargiola et al. 2015; Manstein et al. 2008; Beacham et al. 1980; Epstein en Oren 1970).

In 2007 introduceerde Manstein een nieuwe niet-invasieve methode, cryolipolyse genaamd, voor vetvermindering met behulp van een vriestechniek. Deze techniek wordt uitgevoerd door een applicator op het doelgebied te gebruiken, ingesteld op een specifieke koeltemperatuur, gedurende een vooraf vastgestelde tijdsduur. Dit richt zich op adipocyten terwijl de huid, zenuwen, bloedvaten en spieren worden gespaard (Manstein et al. 2008).

Cryolipolyse beschadigt vetcellen uitsluitend door een geprogrammeerde koeling van de huid. De behandeling kreeg in 2010 FDA-goedkeuring voor vetvermindering op de flanken, in 2012 op de buik en in 2014 op de dijen. Studies hebben ook de veiligheid en effectiviteit aangetoond voor de behandeling van ongewenst vet op de rug, armen en borst (Zelickson et al. 2009; Stevens et al. 2013; Munavalli 2013).

Deze techniek is gebaseerd op het concept dat vetcellen gevoeliger zijn voor lage temperaturen dan het omringende weefsel. Blootstelling aan koude kan selectieve schade aan het onderhuidse weefsel veroorzaken door inductie van panniculitis, wat resulteert in een vermindering van de oppervlakkige vetlaag. Deze schade activeert de dood van adipocyten, die vervolgens door macrofagen worden opgenomen en verteerd.

Adipocyten ondergaan apoptose en necrose na blootstelling aan koude temperaturen (Manstein et al. 2008; Zelickson et al. 2009; Ferraro et al. 2012; Beacham et al. 1980; Nelson et al. 2009; Boey en Wasilenchuk 2014). Initiële schade aan adipocyten wordt histologisch waargenomen op dag 2 en neemt gedurende de volgende maand toe. 14–30 dagen na de behandeling omringen, omhullen en verteren macrofagen en andere fagocyten de vetcellen als onderdeel van de natuurlijke reactie van het lichaam op letsel. Vier weken na de behandeling neemt de ontsteking af en is het volume van de adipocyten verminderd. Twee tot 3 maanden na de ingreep zijn de interlobulaire septa duidelijk verdikt en neemt het ontstekingsproces verder af. Tegen die tijd is het vetvolume in het behandelde gebied kennelijk verminderd en vormen de septa het grootste deel van het weefselvolume (Nelson et al. 2009).

Hoewel het mechanisme niet volledig wordt begrepen, wordt aangenomen dat de vacuümzuiging met gereguleerde warmteonttrekking de bloedstroom afsnijdt en lipidenkristallisatie van de doelcellen induceert. Bovendien zou deze koude ischemische beschadiging cellulaire schade in vetweefsel kunnen bevorderen via cellulair oedeem, verminderde Na-K-ATPase-activiteit, verminderd adenosinetrifosfaat, verhoogde melkzuurniveaus en het vrijkomen van mitochondriale vrije radicalen. Een ander beschreven mechanisme stelt dat de initiële lipidenkristallisatie en koude ischemische beschadiging verder worden versterkt door ischemie-reperfusiebeschadiging, wat leidt tot de vorming van reactieve zuurstofsoorten, verhoging van cytosolische calciumgehaltes en activering van apoptotische routes. Tot slot induceren lipidenkristallisatie en koude ischemische beschadiging van de beoogde vetcellen apoptose en een uitgesproken ontstekingsreactie, waardoor ze in de daaropvolgende weken uiteindelijk van de behandelingsplaats worden verwijderd (Ingargiola et al. 2015; Manstein et al. 2008; Zelickson et al. 2009; Sasaki et al. 2014; Pinto et al. 2012; Pinto et al. 2013).

Histologische studies tonen aan dat macrofagen voornamelijk verantwoordelijk zijn voor het opruimen van beschadigde cellen en afval. Cryolipolyse kan de bloedlipiden- en leverenzymgehaltes verhogen door de interne verwijdering van adipocyten, wat extra risico voor de patiënt met zich mee kan brengen, met name voor cardiovasculaire parameters. Meerdere studies hebben echter aangetoond dat de bloedgehaltes van cholesterol, triglyceriden, lipoproteïne met lage dichtheid, lipoproteïne met hoge dichtheid, aspartaat/alanineaminotransferase, totaal bilirubine, albumine en glucose onveranderd bleven tijdens en na deze ingreep (Ingargiola et al. 2015; Ferraro et al. 2012; Riopelle en Kovach 2009; Coleman et al. 2009; Klein et al. 2009).

Aangezien cryolipolyse een relatief nieuwe technologie is, moeten er nog enkele punten worden overwogen en onderzocht, waaronder welk type patiënt het meest baat heeft bij deze ingreep. Studies suggereerden dat de resultaten het meest zichtbaar waren bij patiënten met beperkt plaatselijk vetweefsel en cellulite (Ingargiola et al. 2015; Ferraro et al. 2012).

Veelvoorkomende behandelgebieden zijn de buik, bh-rollen, lendenrollen, heuprollen/flanken, binnenkant van de dijen, mediale zijde van de knie, peritrochantere gebieden, armen en enkels. De follow-up duurt over het algemeen 2 tot 6 maanden. Eén studie presenteerde twee patiënten 2 en 5 jaar na de behandeling, waarbij de aanhoudende vermindering van vetweefsel op deze tijdstippen werd benadrukt bij vergelijking van foto's voor en na de behandeling (Bernstein 2013) (fig. 1, 2, 3, 4 en 5).

Foto's voor en na van de rugregio, twee maanden na één cryolipolyse-sessie
Fig. 1 Voor en 2 maanden na één sessie op de rugregio
(a) Vooraanzicht en (b) achteraanzicht van de buik voor en twee maanden na één cryolipolyse-sessie tegen plaatselijk vet
Fig. 2 Voor en twee maanden na één sessie tegen plaatselijk vet op de buik. (a) Vooraanzicht, (b) achteraanzicht
(a) Voor- en (b) linker zijaanzicht van de flanken voor en twee maanden na één cryolipolyse-sessie
Fig. 3 Voor en 2 maanden na één sessie op de flanken. (a) Vooraanzicht, (b) linker zijaanzicht
Buik voor en twee maanden na één cryolipolyse-sessie
Fig. 4 Voor en 2 maanden na één sessie op de buik
Buik van een tweede patiënt voor en twee maanden na één cryolipolyse-sessie
Fig. 5 Voor en 2 maanden na één sessie op de buik

Hoewel bij alle onderzochte gebieden een vetvermindering werd waargenomen, is het nog onbekend welke gebieden het meest gevoelig zijn voor cryolipolyse. Verschillende factoren kunnen bijdragen aan de waargenomen vetvermindering na deze ingreep, bijvoorbeeld de vascularisatie, lokale cytoarchitectuur en metabolische activiteit van de specifieke vetopslagplaatsen (Ingargiola et al. 2015).

Een vervolgbehandeling leidt tot verdere vetvermindering; desalniettemin was de verbetering minder uitgesproken dan bij de eerste sessie. Eén studie toonde echter aan dat een tweede behandeling de vermindering van de vetlaag op de buik versterkte, maar niet op de love handles. Het verminderde effect van de tweede sessie zou verklaard kunnen worden doordat het vet dat wordt blootgesteld aan de tweede warmteonttrekking zich dichter bij de spierlaag bevindt. De bloedtoevoer naar de spierlaag kan bijdragen aan de inefficiëntie van de warmteonttrekking, waardoor de vooraf ingestelde optimale temperatuur van 4 °C niet wordt bereikt. Een andere hypothese is dat adipocyten die de eerste behandeling hebben overleefd, een hogere tolerantie voor koude hebben (Ingargiola et al. 2015; Munavalli 2013; Boey en Wasilenchuk 2014; Pinto et al. 2012).

Naast de vervolgbehandeling werd ook massage na de behandeling geëvalueerd om te verklaren waarom deze techniek de werkzaamheid van een enkele cryolipolysebehandeling verhoogt. Een hypothese voor de mogelijk verbeterde werkzaamheid door handmatige massage na de behandeling is een extra mechanisme van schade aan het beoogde vetweefsel onmiddellijk na koeling, mogelijk door weefselreperfusiebeschadiging. Histologische analyse bracht geen bewijs van necrose of fibrose als gevolg van de massage aan het licht, waarmee wordt aangetoond dat handmatige massage na de behandeling een veilige en effectieve methode is om de vetlaag na cryolipolyse verder te verminderen, met uitstekende resultaten (Ingargiola et al. 2015; Sasaki et al. 2014; Boey en Wasilenchuk 2014).

Bijwerkingen

Een van de belangrijkste voordelen van cryolipolyse is het lage aantal bijwerkingen, vooral in vergelijking met meer invasieve ingrepen. In de literatuur werden alleen milde, kortdurende bijwerkingen gerapporteerd, zoals erytheem, blauwe plekken, veranderingen in gevoel, overgevoeligheid en verminderde gevoeligheid, en pijn. Deze effecten zijn grotendeels te verklaren door de zuigkracht van het vacuüm en de temperatuur waarbij het weefsel gedurende langere tijd wordt gehouden, en vormen geen bedreiging voor de patiënten (Ingargiola et al. 2015; Ferraro et al. 2012; Avram en Harry 2009).

Patiënten zien gewoonlijk een rode kleur op de behandelde plaats, die binnen enkele uren verdwijnt. In sommige gevallen kunnen blauwe plekken ontstaan die een week kunnen aanhouden. In sommige behandelde gebieden kan een verdoofd gevoel optreden. De verminderde zenuwgevoeligheid houdt 1–6 weken aan (gemiddeld 3,6 weken), maar verdwijnt volledig na 2 maanden. Deze verminderde gevoeligheid is zelflimiterend en behoeft geen interventie. Er zijn geen aanhoudende ulceraties, littekens, paresthesieën, hematomen, blaarvorming, bloedingen, hyperpigmentatie of hypopigmentatie, of infecties beschreven. Zwelling en blauwe plekken in het gebied kwamen in iets mindere mate voor dan erytheem, maar worden verondersteld het gevolg te zijn van dezelfde processen. Deze complicaties verdwenen ook kort daarna (Ferraro et al. 2012; Nelson et al. 2009).

In één onderzoek was pijn tijdens de ingreep in 96% van de gevallen over het algemeen afwezig tot draaglijk. Sommige studies toonden geen langetermijnveranderingen aan zenuwvezels aan via zenuwbiopten die 3 maanden na de behandeling werden genomen, en concludeerden dat de temperatuur en duur van cryolipolyse geen permanent effect hebben op perifeer zenuwweefsel. Zeldzame bijwerkingen die zijn beschreven, zijn onder meer vasovagale reactie en paradoxale vethyperplasie. Jalian et al. schatten de incidentie van paradoxale vethyperplasie op 0,0051 procent, of ongeveer één op de 20.000 (Ingargiola et al. 2015; Jalian et al. 2014).

Histologische resultaten werden in een klein aantal studies geëvalueerd. Er werd geen bewijs van fibrose vastgesteld. De meeste studies tonen een ontstekingsreactie in verschillende stadia na cryolipolyse, met een piek van ontstekingscelinfiltraten op 30 dagen (Coleman et al. 2009).

Contra-indicaties voor cryolipolyse zijn onder meer door koude geïnduceerde aandoeningen, zoals cryoglobulinemie, koude-urticaria en paroxysmale koudehemoglobinurie. Cryolipolyse mag niet worden uitgevoerd op behandelgebieden met ernstige spataderen, dermatitis of andere huidletsels (Ingargiola et al. 2015; Avram en Harry 2009).

Ingreep en ervaring van de auteurs

Naar onze ervaring vereist de cryolipolysebehandeling geen voorbereiding of beperkingen voorafgaand aan de ingreep. De patiënt hoeft niet nuchter te zijn en het is niet nodig om regelmatig gebruikte medicijnen te staken. We adviseren de patiënt om een bikini of zwembroek mee te nemen voor tijdens de cryolipolyse-sessie.

Eerst voeren we een lichamelijke evaluatie uit van het te behandelen gebied, waaronder fotografische documentatie, meting van het behandelde gebied en het vetpercentage gemeten met een adipometer.

De toestemmingsverklaring die aan alle patiënten wordt verstrekt, verduidelijkt het werkingsmechanisme, verwachte resultaat, contra-indicaties en bijwerkingen.

In overeenstemming met de behandeling markeren we het te behandelen gebied in de juiste posities voor betere esthetische resultaten (bijv. diamanttechniek op de buik).

Wanneer de positie van de patiënt geschikt is voor de koppeling en comfortabel is om gedurende de behandeltijd in te blijven, brengen we de beschermende deken met gel aan die specifiek is voor het apparaat, en koppelen we de tip om de zuiging te starten.

Gedurende de eerste 10 minuten is er pijnlijk ongemak, dat verdwijnt door de analgesie die wordt verkregen door het gebied te bevriezen. Het bevriezingsproces van een tip duurt ongeveer 1 uur, variërend per type tip en/of fabrikant.

Na afloop van de behandelingscyclus koppelen we de tip los en is er een bevroren “massa” zichtbaar in de vorm van de tip (fig. 6). De huid van het behandelde gebied moet rood, licht gezwollen maar intact zijn. Erosies, blaren of andere verwondingen worden na de ingreep niet verwacht. Vervolgens starten we met de handmatige massage met zachte bewegingen om het behandelde gebied op te warmen.

Bevroren massa in de vorm van de applicatortip, met erytheem en oedeem op de buik onmiddellijk na cryolipolyse
Fig. 6 Bevroren “massa” in de vorm van de tip, met erytheem en oedeem onmiddellijk na cryolipolyse op de buik

Wat betreft de bijwerkingen zien we vaak tijdelijke pijn, erytheem en oedeem. Ecchymose en knobbels kunnen optreden. Naar onze ervaring is het grootste ongemak tijdens de behandeling van de buik. De pijn wordt behandeld met orale gabapentine, die direct na de ingreep kan worden gegeven en indien nodig 2 weken kan worden voortgezet. Het oedeem mag niet worden gedraineerd. Ecchymose kan 2–3 weken aanhouden en gaat vanzelf over, maar als patiënten een behandeling wensen, kunnen crèmes met coumarine en heparine of vitamine K worden aangebracht totdat het volledig is verdwenen.

Na de behandeling gelden er geen beperkingen voor lichamelijke activiteit. Bovendien adviseren we gewoonlijk geen massages als onderdeel van het behandelingsprogramma. De patiënt wordt na 2 maanden geëvalueerd en indien nodig herhalen we de behandeling om meer plaatselijk vet te verliezen.

Conclusie

Cryolipolyse wordt een van de meest populaire alternatieven voor liposuctie voor de plaatselijke vermindering van vetweefsel. Door het gebruiksgemak en de beperkte bijwerkingen wordt deze ingreep ook de toonaangevende technologie onder de niet-invasieve technieken. Aangezien cryolipolyse een relatief nieuwe ingreep is, moeten de behandelprotocollen nog worden verbeterd om de resultaten te maximaliseren.

In vergelijking met de bijwerkingen van traditionele cosmetische chirurgische ingrepen vormt cryolipolyse een klein risico voor patiënten, met een zeer lage incidentie van complicaties. Sommige studies hebben het gebruik van een caliper, echografie, driedimensionale beeldvorming en handmatige meetlintmetingen vergeleken bij cryolipolyse. Hoewel geen enkele studie al deze modaliteiten heeft vergeleken, suggereren de beschikbare gegevens dat deze technieken een goede onderlinge correlatie vertonen.

Cryolipolyse werd voor het eerst beschreven in 2007, en hoewel de populariteit ervan enorm is toegenomen, blijft de beschikbare literatuur beperkt. Er is een grote variabiliteit in onderzoeksopzet, gebruikte apparatuur en uitkomstmaten. Door dit gebrek aan uniformiteit is het vergelijken van effectgroottes lastig en is de waarde van een meta-analyse van de beschikbare gegevens beperkt.

Kernboodschappen

  • Lichaamscontourering behoort nog steeds tot de meest uitgevoerde cosmetische chirurgische ingrepen in de Verenigde Staten.
  • Cryolipolyse is een veelbelovende niet-chirurgische techniek voor plaatselijke vetvermindering en lichaamscontourering.
  • Cryolipolyse wordt een van de meest populaire alternatieven voor liposuctie voor de plaatselijke vermindering van vetweefsel.
  • Cryolipolyse bestaat uit selectieve beschadiging van vetcellen, geïnduceerd door een geprogrammeerde koeling van de huid.
  • Er zijn zeldzame bijwerkingen beschreven, waaronder vasovagale reactie en paradoxale vethyperplasie.

Referenties

Avram MM, Harry RS. Cryolipolysis for subcutaneous fat layer reduction. Lasers Surg Med. 2009;41(10):703–8.

Beacham BE, Cooper PH, Buchanan CS, Weary PE. Equestrian cold panniculitis in women. Arch Dermatol. 1980;116(9):1025–7.

Bernstein EF. Longitudinal evaluation of cryolipolysis efficacy: two case studies. J Cosmet Dermatol. 2013;12(2):149–52.

Boey GE, Wasilenchuk JL. Enhanced clinical outcome with manual massage following cryolipolysis treatment: a 4-month study of safety and efficacy. Lasers Surg Med. 2014;46(1):20–6.

Coleman SR, Sachdeva K, Egbert BM, Preciado J, Allison J. Clinical efficacy of noninvasive cryolipolysis and its effects on peripheral nerves. Aesthet Plast Surg. 2009;33(4):482–8.

Epstein Jr EH, Oren ME. Popsicle panniculitis. N Engl J Med. 1970;282(17):966–7.

Ferraro GA, De Francesco F, Cataldo C, Rossano F, Nicoletti G, D’Andrea F. Synergistic effects of cryolipolysis and shock waves for noninvasive body contouring. Aesthet Plast Surg. 2012;36(3):666–79.

Ingargiola MJ, Motakef S, Chung MT, Vasconez HC, Sasaki GH. Cryolipolysis for fat reduction and body contouring: safety and efficacy of current treatment paradigms. Plast Reconstr Surg. 2015;135(6):1581–90.

Jalian HR, Avram MM, Garibyan L, Mihm MC, Anderson RR. Paradoxical adipose hyperplasia after cryolipolysis. JAMA Dermatol. 2014;150(3):317–9.

Klein KB, Zelickson B, Riopelle JG, Okamoto E, Bachelor EP, Harry RS, Preciado JA. Non-invasive cryolipolysis for subcutaneous fat reduction does not affect serum lipid levels or liver function tests. Lasers Surg Med. 2009;41(10):785–90.

Manstein D, Laubach H, Watanabe K, Farinelli W, Zurakowski D, Anderson RR. Selective cryolysis: a novel method of non-invasive fat removal. Lasers Surg Med. 2008;40(9):595–604.

Munavalli G. Cryolipolysis for the treatment of male pseudogynecomastia. Lasers Surg Med. 2013;45(S25):16.

Nelson AA, Wasserman D, Avram MM. Cryolipolysis for reduction of excess adipose tissue. Semin Cutan Med Surg. 2009;28(4):244–9.

Pinto HR, Garcia-Cruz E, Melamed GE. A study to evaluate the action of lipocryolysis. Cryo Letters. 2012;33(3):177–81.

Pinto H, Arredondo E, Ricart-Jane D. Evaluation of adipocytic changes after a simil-lipocryolysis stimulus. Cryo Letters. 2013;34(1):100–5.

Riopelle JT, Kovach B. Lipid and liver function effects of the cryolipolysis procedure in a study of male love handle reduction. Lasers Surg Med. 2009;41(S21):82.

Sasaki GH, Abelev N, Tevez-Ortiz A. Noninvasive selective cryolipolysis and reperfusion recovery for localized natural fat reduction and contouring. Aesthet Surg J. 2014;34(3):420–31.

Stevens WG, Pietrzak LK, Spring MA. Broad overview of a clinical and commercial experience with CoolSculpting. Aesthet Surg J. 2013;33(6):835–46.

Zelickson B, Egbert BM, Preciado J, Allison J, Springer K, Rhoades RW, et al. Cryolipolysis for noninvasive fat cell destruction: initial results from a pig model. Dermatol Surg. 2009;35(10):1462–70.

This site uses cookies

We use cookies to collect information about how you use this site. We use this information to make the website work as well as possible and improve our services.